ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΚΛΑΒΟΣ (1915-2007)

Τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007 άφησε τη ζωή σε ηλικία 92 χρόνων ο Λευτέρης Σκλάβος, ένας άνθρωπος που συνέδεσε όλη του τη ζωή με τον κινηματογράφο τον οποίο αγάπησε με πάθος.

Ο Λ. Σκλάβος γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1915 και ήρθε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ακολουθώντας τη μοίρα ενός εκατομμυρίου Ελλήνων.

Δωδεκάχρονο παιδί ήταν το νεαρό προσφυγόπουλο όταν, το 1925, αναζητώντας δουλειά στην Ελλάδα έφτασε στα Ταμπούρια, στον κινηματογράφο «Αθήναιον». Εκεί ανέλαβε το κυλικείο αλλά δεν παρέλειπε και να ανεβαίνει στην καμπίνα και να βοηθάει τον μηχανικό γυρίζοντας τη μανιβέλα της χειροκίνητης μηχανής προβολής.

Ο πιανίστας του «Αθήναιον» από τη μεριά του έμαθε στο μικρό Λευτέρη να παίζει στο πιάνο δύο μουσικά θέματα και στην τελευταία παράσταση την κοπάναγε αφήνοντας τον δωδεκάχρονο να επενδύει ηχητικά τις βωβές ταινίες.

Από κει και μετά η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη. Στα 17 του, το 1936, ο Λ. Σκλάβος νοίκιασε τον πρώτο του κινηματογράφο, τον «Αστέρα» στα Λιπάσματα και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έστησε τον θρυλικό «Ορφέα» σε ένα άδειο οικόπεδο στην οδό Βουλιαγμένης.(βλέπε φωτογραφία στο τέλος)

Ασχολήθηκε αποκλειστικά σαν επιχειρηματίας μόνο με κινηματογράφους. Εκτός από τον «Ορφέα» έστησε κατά καιρούς κινηματογράφους στον Πειραιά, τη Λάρισα, το Άργος, και αλλού. Ακόμα και κινητό κινηματογράφο έφτιαξε και γύριζε στα χωριά.

Ο «Ορφέας» όμως έγινε θρύλος. Το όνομα Ορφέας τον ακολουθούσε σε όλη του τη ζωή. Κι ένα παιδί που βάφτισε, Ορφέα το ονόμασε. Κι έναν σκύλο που είχε Ορφέα τον έλεγε. Κι ο γιος του ο Πωλ στον κινηματογράφο που έστησε στη Σαρωνίδα «Ορφέα» τον βάφτισε για να διατηρηθεί η συνέχεια

Η πλούσια κινηματογραφική δράση του έφερε, αναγκαστικά, στα χέρια του ένα πλούσιο κινηματογραφικό υλικό, αφίσες, φωτογραφίες και γιγαντοαφίσες που είχε την πρόνοια να φυλάξει. Από τo υλικό αυτό άλλωστε προήλθε το μεγαλύτερο μέρος της γνωστής συλλογής HELAFI που τώρα ανήκει στο Μουσείο Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Ένα αφήγημα στηριγμένο στις αφηγήσεις του Λευτέρη Σκλάβου έχω ανεβάσει
στη διεύθυνση
http://www.cinefilip.gr/gr_anthropoi_sklavos.htm

Άττικα – ανάμηνηση

Η τελευταία φωτογραφία της μεγάλης οθόνης του Άττικα, λίγο πριν χαθεί για πάντα και ένα άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή (09/11/2007)

 

Η πτώση του συνοικιακού κινηματογράφου

Του Δημητρη Ρηγοπουλου

Για μία μικρή κοινότητα παλιών κατοίκων που επιβιώνει στην ευρύτερη περιοχή της Πατησίων το κατεδαφισμένο «Αττικα» προκαλεί δέος. Ο σωρός με τα χώματα και τα μπάζα, ό, τι απέμεινε από μία ένδοξη ιστορία μισού, ακριβώς, αιώνα, τους υπενθυμίζει αυτό που ήταν κάποτε η γειτονιά τους κι αυτό που είναι σήμερα. Η απώλεια του «Αττικα» πυροδοτεί ανεπαίσθητες, σιωπηρές αντιδράσεις που σπάνια εξωτερικεύονται. Απουσιάζει, άλλωστε, η κοινωνική δομή, που θα τους έδινε ισχυρότερη φωνή.

“ΑΤΤΙΚΑ” ΤΕΛΟΣ

Οι εικόνες, μιας βροχερής Τρίτης του Οκτώβρη, μιλάνε από μόνες τους.

(Ένα προηγούμενο post για το ξεκίνημα της καταστροφής του κινηματογράφου ΑΤΤΙΚΑ υπάρχει εδώ)

Αντίο Άττικα

Μια βδομάδα πριν τις εκλογές (16/9/2007) μπήκαν οι εργάτες μέσα. Το κομπρεσέρ άρχισε να δουλεύει ασταμάτητα. Το “Άττικα” πήρε κι αυτό το δρόμο προς την αιωνιότητα.

Το Φεβρουάριο του 1957 έκανε εγκαίνια ο κινηματογράφος Άττικα στην Πλατεία Αμερικής. Ήταν ο πιο μεγάλος κι ο πιο εντυπωσιακός κινηματογράφος στην περιοχή. Ήταν ένα “κόσμημα” για την Αθήνα.

Το περιοδικό Κινηματογραφικός Αστήρ έγραψε:

Ο Κινηματογράφος αυτός, ανεγερθείς επί ιδιοκτήτου οικοπέδου του κ. Νάστου, είναι ένα πραγματικόν κόσμημα της πρωτευούσης, που τιμά όχι μόνο τον ίδιον, αλλά και την πόλιν της Παλλάδος. Θαύμα ειδέσθαι, η αίθουσά του με τον εξώστην του και τα υπερπολυτελή και άνετα καθίσματα, εν συνόλω 1200, με ευρυτάτους διαδρόμους, ανθρώπινα και μοντέρνα αποχωρητήρια, καλαίσθητος αλλά και πλούσιος διάκοσμος, υπερμοντέρνα πολύφωτα και εξαιρετική διακόσμησις της σκηνής, ιδία με τη φωτεινή κορνίζα με την οποίαν περιβάλλεται η οθόνη, αποτελούν το σύνολον του ωραιοτάτου αυτού κινηματογράφου, που είχε την πρόθεσιν να χαρίση εις την πόλιν μας η ευγενική προσπάθεια του προοδευτικού επιχειρηματίου κ. Αλ. Νάστου …

Η σημερινή Αθήνα δεν χρειάζεται κοσμήματα.

Πενήντα χρόνια άντεξε.

Το περιστέρι δεν περίμενε να δει το τέλος.

(στο www.cinefilip.gr μπορείτε να βρείτε φωτογραφίες και κείμενα για τους παλιούς κινηματογράφους στην Ελλάδα)