Kλάφ’ τα Χαράλαμπε!

i_epomeni_dekaetia.jpg

14/2/2008 Συζήτηση για την επόμενη δεκαετία του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Η πληρότητα της αίθουσας αποκαλυπτική.

Αποσπάσματα από το http://rota958.blogspot.com/ (Το blog της ραδιοφωνικής εκπομπής Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ…που ασχολείται με την μουσική του κινηματογράφου και όχι μόνο. Καθημερινά 18.00 – 19.00 το απόγευμα στον 9.58 της ΕΡΤ3 (1179 MHz) για τη Θεσσαλονίκη και όλη την Μακεδονία – Θράκη).

Παρασκευή, Μάρτιος 07, 2008

ΥΓ 2: Ίσως γνωρίζετε για την κόντρα που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε Κινηματογραφιστές και Εϊπίδη με αφορμή ένα συνοθύλευμα παραλογισμών και παρεξηγήσεων νομικών και προσωπικών. Θα τα πούμε αναλυτικά και προσεχώς. Το θέμα μάλλον θα έχει πολύ ψωμί στην διάρκεια του 10ημερου που έρχεται. Προς το παρόν οι φίλοι αναγνώστες εξ Αθηνών πρέπει να ξέρουν ότι έχει ξεκινήσει κάτι σαν αντιφεστιβάλ ντοκιμαντέρ στην Αθήνα στο ΣΙΝΕ ΦΙΛΙΠ (Θάσου 11, Πλατεία Αμερικής). Από ότι ακούω (αλλά δεν ξέρω αν αληθεύει) η πρωτοβουλία αυτή θα μεταφερθεί και στην Θεσσαλονίκη.

Σάββατο, Μάρτιος 08, 2008

Η αρχή λένε είναι το ήμισυ του παντός αλλά αν ισχύσει και για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ κλάφ’ τα Χαράλαμπε!

Προχειρότητα, αμηχανία, εκνευριστικά κλισέ, νευρικότητα. Μέχρι το τέλος της η έναρξη του 10ου Φεστιβάλ ήταν απογοητευτική. Η αίθουσα του ΟΛΥΜΠΙΟΝ είχε άδεια καθίσματα, που ακόμη και αυτοί οι υπάλληλοι του φεστιβάλ δεν τα γέμιζαν με τίποτα!

Κατά τα λοιπά απίστευτη προχειρότητα στην οργάνωση τους την 1η μέρα. Οι αίθουσες στο λιμάνι δεν έχουν εκδοτήρια με υπολογιστές και φυσικά αναμένεται να πήξουμε στο «αμπαλαέο» και στο «έμπαινε Γιούτσο». Και αμηχανία και νευρικότητα.

Η αμηχανία και η νευρικότητα βέβαια αφορά τα όσα ενδεχομένως να συμβούν από Τρίτη και μετά σε σχέση με τους έλληνες κινηματογραφιστές. Οι οποίοι ανεβαίνουν στη Θεσσαλονίκη αποφασισμένοι. Ήδη ανακοινώθηκε το αντιφεστιβάλ που θα γίνει στην αίθουσα του ΙΕΚ ΑΚΜΗ

Πιο επίπεδη ταινία για έναρξη δεν μπορούσαν να βρουν εκεί στο φεστιβάλ. Δεν τους έφταναν οι «εμπνευσμένοι» λόγοι που ακούστηκαν, διάλεξαν και σωστή ταινία.

Η Λυδία Καρρά καταπιάνεται με την ζωή και το έργο του Μιχάλη Κακογιάννη. Ένας σκηνοθέτης εθνικό κεφάλαιο για την ελληνική κινηματογραφία. Ο οποίος όμως στο ντοκιμαντέρ της Καρρά δεν μιλάει για τα Όσκαρ, για την σπουδαία θεατρική πορεία του στο εξωτερικό, για τους συνεργάτες του (πλην 3-4 εξαιρέσεων) ενω τραγικό είναι και το χρονικό και περιγραφικό χάσμα της αφήγησης. Κάποιες ταινίες του Κακογιάννη δεν αναφέρονται καν, άλλες υποτυπωδώς περνάνε από την αφήγηση χωρίς λεπτομέρειες. Αφήστε δε που οι διάνοιες του φεστιβάλ ξέχασαν να βάλουν ελληνικούς υπότιτλους αφού αρκετές από τις συνεντεύξεις είναι από τους ξένους συνεργάτες του Κακογιάννη, όποτε οι μη Αγγλομαθείς έπρεπε να μαντέψουν τι έλεγε ο φωτογράφος Γουόλτερ Λάσαλι ή η πρωταγωνίστρια Σαρλοτ Ράμπλινγκ. Άσε που για να μάθουμε 2 λόγια της προκοπής για πως δουλεύει ο Κακογιάννης με τους ηθοποιούς του έπρεπε να φτάσουμε στο τέλος για να ακούσουμε τον Μαρκουλάκη να μιλάει. Κοντολογίς ένα τόσο αβανταδόρικο θέμα έγινε απλώς μια φτωχή και βιαστική αφήγηση χωρίς ίχνος ψαχνού!

Κακό ξεκίνημα για το φεστιβάλ το οποίο ελπίζω να ξεμπλοκάρει από αύριο που μπαίνει σε πλήρη διάταξη προγράμματος.

Δευτέρα, Μάρτιος 10, 2008

Ήταν μια ανόητη απόφαση που πήρε το φεστιβάλ για το ντοκιμαντέρ του Μάνου Παπαδάκη «Μια τρύπα στο νερό» να κάνει την επαναληπτική προβολή 14.30 μεσημέρι Καθαράς Δευτέρας!

Στην δεύτερη οι προσδοκίες ξεπεράστηκαν κατά πολύ. Ακόμη και τα σκαλοπατάκια του ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ είχαν θεατές! Αναρωτιέμαι όμως και πάλι γιατί ο προγραμματισμός του Φεστιβάλ έριξε σε αυτή την δύσκολη ώρα μια ταινία, που έγινε από έναν Σαλονικιό και αφορά την Θεσσαλονίκη και ένα μείζον ζήτημα για το οποίο πολλοί συμπολίτες μας δυστυχώς δεν γνωρίζουν πολλά.

Η προχειρότητα πάντως της φετινής διοργάνωσης είναι οφθαλμοφανής. Η περίφημη έκθεση του Δανέζη με τις φωτογραφίες από την Βιρμανία μόλις χτες ήταν πλήρως έτοιμη αφού αργά το απόγευμα θα έκανε εγκαίνια!

Αυτό το πνεύμα τελευταίας στιγμής ποτέ δεν το κατάλαβα. Σε μια προβολή, που επίσης έτυχε να είμαι παρών, ενώ ο σκηνοθέτης μιλούσε ο τεχνικός χαμήλωσε τα φώτα και ξεκίνησε την ταινία! Επίσης δεν μπορώ να αντιληφθώ το νόημα των διοργανωτών να κολλάνε 2 ταινίες μαζί. Και άντε να είναι σχετικές (που και πάλι χαζό το βρίσκω) ή μικρού μήκους. Αλλά αν είναι 2 άσχετες ταινίες τι κάνεις? Βλέπεις πρώτα το ωριαίο πορτραίτο για τον Καναδό φωτορεπόρτερ του Μάγκνουμ και μετά πετιέσαι 90 λεπτά μέχρι Νέα Ορλέανη για γκόσπελ και μπλουζ!

Τετάρτη, Μάρτιος 12, 2008

Από τις πιο δυνατές εμπειρίες μέχρι τώρα στο φεστιβάλ αποδείχτηκε ένα ακόμη ελληνικό ντοκιμαντέρ. Πράγμα που σημαίνει ότι ίσως θα έπρεπε να προσέξουν λίγο περισσότερο εκεί στο φεστιβάλ ποιους κόβουν και γιατί το κάνουν. Δεν ασπάζομαι την ανέξοδη άποψη, που εκφράζουν κάποιοι «Όλες οι ταινίες μέσα» (όπως έλεγαν οι αγρότες πριν μερικά χρόνια «Όλα τα λεφτά όλα τα κιλά»). Εννοείται πως σε μια σούμα ενός έτους βγάζεις και καλά πράγματα αλλά και σκαρταδούρα. Εδώ μάλλον θα πρέπει να δοθεί λίγο προσοχή. Αν το φετινό Φεστιβάλ έχει σαν κεντρικό θέμα ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ και καταθέτουν 2 έξυπνοι και ταλαντούχοι σκηνοθέτες μια ταινία για την σκοτεινή και μαύρη ιστορία της Μακρονήσου (κατεξοχήν παράδειγμα φασισμού) και δεν την ενσωματώνεις σε αυτό το αφιέρωμα (και κατ’ επέκταση και στα βραβεία του φεστιβάλ) τότε πως κρίνεις ποιες ταινίες μιλάνε για το θέμα σου και ποιες όχι?

Κυριακή, Μάρτιος 16, 2008

10 ΧΡΟΝΙΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το θέμα της ημερίδας που πραγματοποιήθηκε χτες ήταν τα επόμενα 10 χρόνια αυτού του Φεστιβάλ. Σε ένα πάνελ που έθεσε κάποια ζητήματα επί τάπητος (ο Μάρκ Γκαστίν και ο Νίκος Λυγγούρης περισσότερο ίσως) και με έναν συντονιστή (Ηλίας Κανέλλης) που μάλλον ήθελε να καταλάβει το θέμα της ημερίδας αλλά σκέφτηκε να το κάνει πιο extra large με μια ατέρμονη φιλολογική ανάλυση περί ταινιών τεκμηρίωσης.

Κοινό αίτημα όλων η αλλαγή του ισχύοντος νομικού πλαισίου. Η συμμετοχή ψηφιακών ταινιών χωρίς μετατροπή σε φιλμ 35 χιλ. και η απαλλαγή υποχρέωσης συμμετοχής των ελληνικών ταινιών από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης προκειμένου να συμμετάσχουν στα Κρατικά Βραβεία. Από εκεί και πέρα όμως επικράτησε πραγματικό χάος. Οι κινηματογραφιστές, που κατέκλεισαν την αίθουσα (αλήθεια οι απλοί θεατές δεν ενδιαφέρονται για κάτι που γίνεται στην πόλη τους και το παρακολουθούν κάθε χρόνο να μεταλλάσσεται?) έλεγαν ο καθένας τα δικά του. Πιο επιθετικός όλων απέναντι στον Δημήτρη Εϊπίδη ο Λάκης Παπαστάθης. «Στο φετινό φεστιβάλ συντελείται ένα σκάνδαλο ανάλογο με εκείνο το 1966. Όπως τότε έτσι και τώρα υπέροχες ταινίες κόπηκαν και απορρίφθηκαν για να προτιμηθεί το μέτριο». Με αυτή την τοποθέτηση τα αίματα άναψαν. Ο Λάκης Παπαστάθης ζήτησε την επίσημη τοποθέτηση του διευθυντή του Φεστιβάλ απέναντι σε αυτή την απόρριψη 5 συγκεκριμένων ταινιών, που κατά γενική ομολογία ήταν καλές.

Φυσικά ο κος Εϊπίδης δεν θα απαντούσε ποτέ σε κάτι τέτοιο. Είτε γιατί η επιλογή δεν έγινε από τον ίδιο αλλά από τους συνεργάτες του (που τους κάλυψε με την μη απάντηση του) είτε γιατί τα κριτήρια επιλογής και αξιολόγησης σε ένα καλλιτεχνικό προϊόν όπως είπε αργότερα ο ίδιος είναι καθαρά υποκειμενικά (σε μένα αρέσουν αχλάδια και σε ‘σας μήλα). Είναι όμως αναίτιος ο εκνευρισμός, η νευρικότητα και η αμηχανία για έναν άνθρωπο που διευθύνει ένα καράβι (όποιο κι αν είναι αυτό). Και φυσικά τέτοιες στάσεις οδηγούν χωρίς λόγο σε απομόνωση από την ελληνική πραγματικότητα και τους ανθρώπους της. Γκρίνια και αίσθηση αδικίας πάντα θα υπάρχουν από τους κομμένους.

Να σημειώσω βέβαια πως δεν σχολιάστηκε καθόλου η μουρμούρα όλων αυτών των ημερών για το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ. Και βέβαια η απουσία τοποθέτησης της παρούσας Εταιρίας Σκηνοθετών, που απλώς μας τα είπε μια μέρα νωρίτερα (πετυχημένος ο Εϊπίδης στους Νέους Ορίζοντες γιατί μάλλον φαντάζομαι δεν είχε σχέση με ελληνικές ταινίες αλλά αποτυχημένος τώρα γιατί έκοψε την μισή φετινή σοδειά) στην παρουσίαση του Αντιφεστιβάλ αλλά πέραν τούτου ουδέν. Α, να μην ξεχάσω! Αν ενδιαφέρεστε να φέρετε το ντοκιμαντέρ σας στη Θεσσαλονίκη φροντίστε να μην έχει πολύ φιξιόν μέσα. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ δεν τα γουστάρει αυτά τα πράματα…

ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ

Το 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ πέρασε κιόλας στην ιστορία. Ήταν το πιο μέτριο αυτής της πρώτης δεκαετίας. Και καθόλου αντάξιο μιας πρώτης στρογγυλής επετείου. Όλα τέλειωσαν με μια συμπαθητική τελετή λήξης, στην οποία για άλλη μια φορά οικοδέσποινα ήταν η Μάγια Τσόκλη (για 5η, 6ή φορά? έχω χάσει το μέτρημα). Σε σύγκριση με την έναρξη είχε σαφώς περισσότερο κόσμο. Μου κάνει εντύπωση όμως, ένα βίντεο με τα 10χρονα δεν είχαν να παίξουν? Στο αρχείο τους δεν κρατούσαν βίντεο με τα όσα έγιναν όλα αυτά τα 10 χρόνια στο Φεστιβάλ αυτό?

ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Το έγραψα χτες, το επαναλαμβάνω και σήμερα. Το πιο μέτριο Φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της πρώτης 10ετιας μόλις τελείωσε. Πάμε για την υπόλοιπη σούμα τώρα.

Αμηχανία. Αυτή είναι η λέξη που προσδιορίζει το 10ημερο, που μόλις τέλειωσε. Θα βρει η 11η διοργάνωση τον καλλιτεχνικό διευθυντή στην θέση του? Θα υπάρξουν ριζικές αλλαγές στο πρόγραμμα, ώστε να αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις? Θα αλλάξει ο κινηματογραφικός νόμος? Είναι 3 ερωτήματα που απασχολούν πολύ από εδώ και πέρα.

Οργανωτικά το φεστιβάλ δεν τα πήγε άσχημα, είναι ευδιάκριτη όμως μια στασιμότητα και μια εμμονή σε επιλογές και προτάσεις. Σκανδιναβία και Καναδάς έχουν τον πρώτο λόγο στις επιλογές. Οι τηλεοπτικοί ρεπορτερ επίσης. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον βέβαια το γεγονός της ολοκλήρωσης αυτού του κύκλου με τον Σωτήρη Δανέζη. Εκτός κι αν αρχίζουν τις προσκλήσεις σε αμιγώς ειδησεογραφικές εκπομπές. Θα ήταν έξυπνη επιλογή αν η διοργάνωση ξεχώριζε το τηλεοπτικό από το δημιουργικό ντοκιμαντέρ με κάποιο τρόπο. Αν υπήρχε ένα αφιέρωμα σε εκπροσωπο της κάθε πλευράς, ας πούμε. Αν υπήρχε ένα βραβείο για κάθε πλευρά επίσης. Έτσι η γκρίνια ορισμένων θα περιοριζόταν και θα υπήρχε ισσοροπία. Από την άλλη είναι αδιανόητο να παίζεται όλη η παραγωγή σε ένα φεστιβάλ. Οι Έλληνες κινηματογραφιστές οφείλουν να προωθήσουν το έργο τους σε πολλά φεστιβάλ σε Ελλάδα και εξωτερικό. Το δίκιο είναι μοιρασμένο στα 2 όπως καταλαβαίνετε. Νομίζω πως οι λιγοστοί που συμμετείχατε στην μικρή δημοσκόπηση που είχα συμφωνείτε. Και αν αλλάξει το νομικό πλαίσιο τότε θα κάνει καλό σε όλους.

Το φετινό διεθνές πρόγραμμα είχε κάποιες καλές στιγμές αλλά δεν έδωσε καμία μεγάλη ταινία. Αντίθετα είδαμε στο ελληνικό πανόραμα μια σειρά πολύ καλών ταινιών, που παραδόξως αποκλείστηκαν από τα βραβεία της φιπρέσι και του φεστιβάλ. Αυτό σημαίνει πως το φεστιβάλ οφείλει να είναι πιο προσεκτικό στις μελλοντικές επιλογές του. Και πόσο μάλλον αν θέλεις ένα επετειακό φεστιβάλ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s