ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΡΟΒΗΡΟ (Μάιος 2009)

DSC02520_b

Κάπου εδώ θα με βρεις…

Ο επιθεωρητής Λεό Μαρτινέζ βγήκε από το σταθμό Corvisart του παριζιάνικου Μετρό και πήρε το δρόμο με κατεύθυνση την πλατεία Denfert-Rochereau, όπως του είχε υποδείξει. Ο πρώτος κάθετος δεξιά, ήταν ο δρόμος του σπιτιού του. Θυμόταν επίσης να του έχει πει ότι στη γωνία βρισκόταν ένα καφέ που το έλεγαν «Κούβα» ή «Κάστρο» ή κάτι τέλος πάντων που είχε να κάνει με αυτή τη χώρα. Σίγουρα όχι «Γκεβάρα».

Φτάνοντας εκεί, γέλασε. Το καφενείο λέγονταν «Αβάνα»!

Ερχόταν κατευθείαν από το αεροδρόμιο Charles de Gaule, όπου έφτασε με την πτήση των 9.30 από την Νίκαια στην Κυανή Ακτή. Είχε ζητήσει ο ίδιος αυτή τη συνάντηση γιατί ήθελε να δώσει απάντηση σε ένα ερώτημα που τον βασάνιζε καιρό. Ποια ήταν η σχέση του Ροβήρου Μανθούλη με τον Ορφέα, τον συγγραφέα-πρωταγωνιστή του αστυνομικού  μυθιστορήματος «Η Remington του Ορφέα»; Για την ακρίβεια δεν ζήταγε μια απάντηση αλλά την επιβεβαίωση μιας βεβαιότητας.

Ήταν σχεδόν σίγουρος ότι ο γνωστός σκηνοθέτης ήταν το alter ego του Ορφέα. Έπρεπε όμως να το αποδείξει. Αυτή η έρευνα δεν αποτελούσε υπηρεσιακή υπόθεση. Ήταν απλά ένα φιλολογικό ζήτημα. Κι ο ίδιος, ένας πολύ ευσυνείδητος μπάτσος. Άλλες δυο υποθέσεις με συγγραφείς να μου τύχουν, θα γίνω διανοούμενος και θ αρχίσω να γράφω μυθιστορήματα, σκέφτηκε.

Του άνοιξε ο ίδιος ο Ροβήρος. Φορούσε μια σκούρα μπλε ρόμπ ντε σαμπρ και στα πόδια παντόφλες.  Τον είδε να ξαφνιάζεται.

–          Έκλεισα πιο νωρίς απ ότι υπολόγιζα την υπόθεση «Κόκκινα σκαλιά», δικαιολογήθηκε ο επιθεωρητής. Όπως σας είχα ενημερώσει, θα ερχόμουν αμέσως μετά τις Κάννες, όπου είχα αναλάβει τη διαλεύκανση μιας περίεργης υπόθεσης στα παρασκήνια του Φεστιβάλ. Πήγαν όμως όλα καλά, τέλειωσα πριν την απονομή των βραβείων και νάμαι! Άλλωστε ο κινηματογράφος και τα Φεστιβάλ δεν με συγκινούν ιδιαίτερα.

–          Νο πρόμπλεμ, απάντησε ο Ροβήρος. Εγώ, εδώ ήμουν…

Δεν είπε «σας περίμενα» γιατί θα χτύπαγε σαν ειρωνεία. Τον έμπασε στο σαλόνι. Σχεδόν όλο το χώρο έπιαναν τέσσερις μεγάλες πολυθρόνες, μια για το κάθε μέλος της οικογένειας. Τώρα, στη μια καθόταν ο Ρομέο και στην άλλη η Ουράνιο τόξο. Ο Ροβήρος έκανε τις συστάσεις κι ο γάλλος μπάτσος εισέπραξε την πρώτη απογοήτευση: ο Ορφέας δεν είχε γάτες όπως ο Ροβήρος! Αυτός έπαιζε με τις «γάτες» των γυναικών και κυρίως με αυτές των τριών αδελφών με τις σεξουαλικές διαστροφές. Για να κρύψει τα συναισθήματά του αλλά και να στρέψει την κουβέντα γύρω από θανάτους, είπε «Πίστευα ότι τον Ρομέο θα συντρόφευε η Ιουλιέτα!» Πήρε όμως μια εντελώς αποπροσανατολιστική απάντηση:

–          Αυτό ήθελα κι εγώ, αλλά η εγγονή μου, η Μελίνα, επέμενε να την ονομάσουμε Ουράνιο τόξο. Αν κοιτάξετε προσεκτικά θα δείτε ότι στο τρίχωμά της  εμφανίζεται όλο το φάσμα των χρωμάτων που συνθέτουν το ορατό φως στον ουρανό.

Με τον Romeo και την Arc en ciel

Με τον Romeo και την Arc en Ciel

Ο επιθεωρητής κοίταξε και είδε μόνο μαύρο! Έριξε μια ματιά γύρω. Οι τοίχοι φορτωμένοι ασφυκτικά με βιβλία, βιντεοκασέτες και DVD. Έναν ολόκληρο τοίχο καταλάμβανε μια τεράστια λαϊκή ζωγραφιά από την Ιταλία. Μια τηλεόραση πλάσματος έπαιζε ειδήσεις. Στο χαμηλό τραπεζάκι, στο κέντρο του δωματίου, βρίσκονταν το μισοτελειωμένο πρωινό του Ροβήρου.

–          Ξέρετε, συνήθως δουλεύω μέχρι αργά τη νύχτα, γιατί αυτή την ώρα έχει ησυχία και κατά συνέπεια ξυπνάω αργά, δικαιολογήθηκε με τη σειρά του ο σκηνοθέτης-συγγραφέας. Αν θέλετε μπορούμε να περάσουμε στο δωμάτιο – γραφείο μου. Είναι πιο τακτοποιημένο.

Βγαίνοντας από το σαλόνι ο επιθεωρητής Λεό Μαρτινέζ είδε σε ένα ράφι, πάνω από την τηλεόραση, αραδιασμένα μια σειρά αγαλματίδια. Τα βραβεία μου, μερικά μόνο από αυτά βέβαια, διευκρίνισε ο Ροβήρος. Περίμενα να δω εδώ και το χαμένο παπούτσι της δολοφονημένης Μόιρα, είπε μέσα του ο επιθεωρητής. Μπορεί όμως να έχει και καποιο κρυφό «εκθετήριο».

Το ότι το δωμάτιο του Ροβήρου ήταν πιο τακτοποιημένο από το σαλόνι, είναι σχετικό. Βουνά τα βιβλία, τα ντοσιέ κι οι φάκελοι με χειρόγραφα. Βιβλιοθήκες τίγκα στο χαρτί σε όλους τους τοίχους μέχρι το ταβάνι. Το βιβλίο «Η Ρέμινγκτον του Ορφέα», που ήταν άλλωστε και το κίνητρο της επίσκεψης, βρίσκονταν στην κορυφή μιας στίβας από έντυπα και χειρόγραφα.

–          Μόλις τώρα το πήρα με το ταχυδρομείο. Κι αυτός ο εκδότης δεν σκέφτηκε να βάλει μέσα στο φάκελο δυο – τρια αντίτυπα. Το έστειλε που τον έστειλε. Έτσι δεν έχω ούτε ένα να σας δώσω. Θα του στείλω ένα e-mail, σήμερα κιόλας, να σας ταχυδρομήσει ένα βιβλίο στο σπίτι ή στην Ασφάλεια, αν προτιμάτε…

Από τη Remington στον IBM

Από τη Remington στον IBM

Το βλέμμα του επιθεωρητή καρφώθηκε στον υπολογιστή του συγγραφέα. Ήταν ένας παλιός IBM. Νόμιζε ότι είχαν αποσυρθεί από την αγορά αυτές οι μπακατέλες. Πάντως ήταν καλύτερος από αυτή την ανεκδιήγητη Remington που περιγράφει στο βιβλίο σελ. 8 και 9. Κι είχε και σύνδεση στο ίντερνετ!

–          Θέλετε να ρίξετε μια ματιά στον υπολογιστή; ρώτησε ο Ροβήρος, υπολογίζοντας χαιρέκακα ότι το μηχάνημα θα του έκανε καμία πλάκα όπως έκανε στον ίδιο συχνά.

–          Όχι δεν πρόκειται να βγάλω άκρη μαζί του όπως δεν έβγαλα με τη Ρέμινγκτον, απάντησε ο αστυνομικός. Εκπαιδεύετε πολύ καλά τα μηχανήματά σας!

Ο Ροβήρος γέλασε πονηρά.  Ο μπάτσος δεν κατάλαβε ποτέ ότι δεν είχε μεγάλη σχέση με υπολογιστές. Ας ήταν καλά ο Αλγερίνος ηλεκτρονικός! Πάντως είναι καλό να μπορείς να κοροϊδεύεις ένα μπάτσο. Ισάξιο με μια έξυπνη φοροδιαφυγή.

Το εξασκημένο μάτι του αστυνομικού έπεσε σε ένα ακόμα βιβλίο του Μανθούλη που βρισκόταν μέσα σε μια άλλη στίβα και το οποίο δε γνώριζε. Πρέπει να κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ο τίτλος περίεργος και εξαιρετικά προκλητικός, «Σαπφώ, η Λεσβία ντερμπεντέρισσα». Εδώ νόμισε ότι έπιασε μιαν άκρη του νήματος.

–          Είμαι σίγουρος ότι από δω πήρατε, εννοώ ο Ορφέας, τους στίχους της Σαπφώς που αφιερώνετε στην όμορφη ψυχαναλύτρια στη σελίδα 233. «Φλόγα ηδονική με βρέχει, μες τις φλέβες μου κυλάει…»

Ο Ροβήρος, σκυμμένος μέσα στη μαύρη πάνινη τσάντα του, δεν άκουσε ή έκανε ότι δεν άκουσε. Από την έρευνα στο εσωτερικό της βγήκε κρατώντας μια κάρτα.

–          Ξέρετε, είμαι συνδρομητής και φυσικά τακτικός επισκέπτης των Μουσείων Ορσέ και Λούβρου. (Σαν τον Ορφέα, σκέφτηκε χαιρέκακα ο επιθεωρητής, σημειώνοντας άλλον έναν πόντο στην αγωνιώδη ταύτιση των δυο προσώπων) Σήμερα όμως έχω σχεδιάσει να πάω στο μουσείο Ροντέν. (Εδώ ο επιθεωρητής στραβομουτσούνιασε). Έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση. Μήπως θέλετε να με συνοδεύσετε;

Αυτή δεν ήταν και η καλύτερη πρόταση για τον άτεχνο μπάτσο. Για να μετριάσει το μαρτύριο μιας επίσκεψης σε μουσείο, πρότεινε και ένα γεύμα.

–          Μετά, μπορούμε να γευματίσουμε στο εστιατόριο του Κλώντ με τα φημισμένα παραδοσιακά σπιτικά φαγητά, όπως κάναμε στη σελίδα 173… με τον Ορφέα εννοώ, κι είχαμε εκείνη την ενδιαφέρουσα κουβέντα για του Γάλλους, τους ξένους και το τέλειο έγκλημα.

–          Εγώ θα αντιπρότεινα να πάμε στου Πώλ. Το πιο αυθεντικό γαλλικό εστιατόριο. Έχει ανοίξει ένα παράρτημα στο Butte aux Cailles και είναι πολύ συμπαθητικό…

–          Και είναι και κοντά στο σπίτι σας, συμπλήρωσε ο επιθεωρητής, εισπράττοντας μια ακόμα απογοήτευση. Καμία αντίρρηση.

Στο μετρό

Στο μετρό

Πήγαν με το Μετρό. Αφού είδαν την προσωρινή έκθεση με θέμα τα μοντέλα του διάσημου γλύπτη, άρχισε η περιπλάνηση στη μόνιμη έκθεση του μουσείου. Κάθε τόσο ο Ροβήρος έσκυβε και με περισσή προσοχή εξέταζε λεπτομέρειες των αγαλμάτων. Γυμνών γυναικών, ως επί το πλείστον. Συχνά δε, εξέφραζε το θαυμασμό του κάνοντας τον μπάτσο να νοιώθει εξαιρετικά άβολα. Έτσι ένοιωσε την ανάγκη να δώσει μια εξήγηση:

–          Ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα για έργα τέχνης που παρακολουθούν τις διάφορες μεταμορφώσεις που υπέστη η Venus -η εικόνα της ιδανικής γυναίκας- από την αρχαιότητα μέχρι τον 20τό αιώνα. Έχω ένα πρότζεκτ από παλιά που με βοηθάει και που ίσως με οδηγήσει σε ένα  ντοκιμαντέρ ή σε βιβλίο, γιατί είναι συγκλονιστικό το θέμα και συγκλονιστικά πλούσιο…

Στο μουσείο Rodin

Στο μουσείο Rodin

Ο μπάτσος άκουγε ή έκανε ότι άκουγε. Αδύνατο να καταλάβει ο Ροβήρος αν υπήρχε κάτι εκεί μέσα που μπορούσε να του κινήσει το ενδιαφέρον. Τουλάχιστον εκείνος ο φαλακρός μπάτσος που κόλλησα δίπλα στον Ορφέα καθώς περιπλανιόταν στο Λούβρο στη σελ. 56, ήταν τουλάχιστον φιλότεχνος και κάτι μπορούσα να κουβεντιάσω μαζί του, σκέφτηκε. Αυτός εδώ είναι βόδι. Ας του πω τίποτα πιο ελαφρύ.

–          Ξέρετε, μια φορά μπήκα στο μουσείο του Ορσέ και άρχισα να τρέχω. Έβαλα στοίχημα να δω ποιος πίνακας θα με συγκινήσει περισσότερο και θα με κάνει να σταματήσω.

–          Ξέρω, σας καθήλωσαν η «Ολυμπία» του Μανέ, η «Καταγωγή του κόσμου» του Κουρμπέ και η αίθουσα με τον Ρενουάρ, απάντησε ο επιθεωρητής με μια απίστευτη χαρά. Το περιγράφετε στη σελ 121.

Ο Ροβήρος στράβωσε τη μούρη και κάπως απότομα πρότεινε να γευματίσουν στο υπαίθριο εστιατόριο στον κήπο του Μουσείου. Η συνάντηση δεν εξελισσόταν και πολύ ομαλά.

Τρώγοντας τη σαλάτα τους μίλαγαν για την ακρίβεια, τα φυτά και τον ασυνήθιστα ζεστό καιρό. Εκεί που δεν το περίμενε κανείς πέρασε ένα Μιράζ. Μπορεί να ήταν κι ο ήχος από κινητό τηλέφωνο η κάποιο παιδικό αμάξι. Τη σημερινή εποχή υπάρχει μια τρομερή σύγχυση ήχων. Ο Ροβήρος άρπαξε την ευκαιρία.

–          Ξέρετε ότι χάρις σε μένα η Ελλάδα πήρε δώρο από τη Γαλλία ένα Μιράζ; Όταν ήμουν διευθυντής προγράμματος στην ελληνική τηλεόραση…

Τότε ήρθε μπροστά στον μπάτσο ολόκληρη η σελίδα 205. Εκεί ο Ορφέας αναφέρει ότι του προτάθηκε κάποια στιγμή αυτό το πόστο. Νάτη η ταύτιση των δυο! Αποκλείεται ένας συγγραφέας και μάλιστα αστυνομικών μυθιστορημάτων, να προσκαλείται  να αναλάβει τη διεύθυνση μιας κρατικής τηλεόρασης. Ενώ ένας σκηνοθέτης, είναι πιο φυσιολογικό.

Με αυτή τη βεβαιότητα, που την θεωρούσε την υπέρτατη νίκη,  είπε να τον αποχωριστεί.

–          Ξέρετε στην Ελλάδα δεν διορίζονται πάντα οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, είπε ο Ροβήρος. Γι αυτό πάμε κατά διαβόλου.

–          Μάλιστα… μιλάμε για την Ελλάδα, μονολόγησε ο αστυνομικός και κατάλαβε ότι δεν θα έλυνε ποτέ το πρόβλημα. Άσε που είναι αδύνατο να μπεις στη λογική ενός δημιουργού όταν εσύ έχεις ένα τετραγωνισμένο μυαλό και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να το αλλάξεις.

Αβαζητώντας τη λεπτομέρεια

Αβαζητώντας τη λεπτομέρεια

Τη στιγμή που χώριζαν ακούστηκε ο εκνευριστικός ήχος ενός κινητού τηλεφώνου που μιμούνταν τον ήχο των σταθερών. Ο επιθεωρητής, ως πιο εξασκημένος στη σκοποβολή, τράβηξε πιο γρήγορα το δικό του. Ο Ροβήρος, αν και βεβαιώθηκε ότι ο ήχος δεν προέρχονταν από το δικό του, το έφερε στο αυτί του και έκανε ότι μιλάει. Στην πραγματικότητα παρακολουθούσε τη συνομιλία του επιθεωρητή Λεό Μαρτινέζ. Ένα ακόμη ενδιαφέρον έγκλημα; Πιθανόν να του έδινε τροφή για ένα νέο μυθιστόρημα.

–          Παρακαλώ! Πως είπατε; Η θεία Αγαθή , η θεία του Ορφέα; Τι; Σελ. 7, ναι θυμάμαι… μα πως εσείς… δεν είναι δυνατόν… έρχομαι…

Και έμεινε στήλη άλατος. Εκεί τον βρήκα κι εγώ όταν πήγα επίσκεψη στον Ροβήρο, στο δρόμο της επιστροφής από τις Κάννες…

ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ

Παρίσι, Μάιος 2009

(Το μυθιστόρημα του Ροβήρου Μανθούλη «Η Remington του Ορφέα» κυκλοφορεί  από τις εκδόσεις ΠΥΛΗ).

One response to “ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΡΟΒΗΡΟ (Μάιος 2009)

  1. Παράθεμα: H REMINGTON ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ « Ροβήρος Μανθούλης·

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s