O ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

DSC00498 copy

Τη Τρίτη πέθανε ο σκηνοθέτης Στράτος Στασινός.

Τέλος Σεπτέμβρη ο Γιώργος Κολόζης. Λίγο πριν ο Γιώργος Τριανταφύλλου. Νωρίτερα ο Νίκος Αντωνάκος.

Οι παλιοί φεύγουν και τους νέους δεν τους ξέρω.

Οι νέοι έφτιαξαν μια κίνηση που την ονόμασαν κινηματογραφιστές στην ομίχλη  που πάει να πει ότι βλέπουν καθαρά.

Είναι παλιά συνήθεια στην Ελλάδα να μη λέμε τα πράγματα με τα όνομά τους.

Ο απών ποιητής, που συμπληρώθηκαν φέτος 100 χρόνια από τη γέννησή του, θα παραμείνει εξόριστος στο στρατόπεδο πολιτικών κρατουμένων της Λήμνου συντροφιά με το «Καπνισμένο τσουκάλι».

Μέχρι να μάθουμε «να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη».

Οι νέοι, έκανα «παντιέρα» ένα νόμο.

Ένα νέο νόμο για τον κινηματογράφο.

Ένα νέο νόμο για ένα γέρικο, χρεωκοπημένο και διεφθαρμένο κράτος.

Που δεν τήρησε ποτέ τους νόμους του.

Κι όλα αυτά…

παραμονές της δολοφονίας του 15 χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τους φύλακες του νόμου!

Και της τάξης!

Ζητούν χρήματα, περισσότερα κρατικά χρήματα για να γίνονται περισσότερες και πιο άρτιες ταινίες.

Σωστό, η τέχνη είναι κοινωνικό αγαθό που δεν μπορεί να στηρίζεται στους νόμους της αγοράς.

Αλλά πως λες…  αδιαφορώ από πού θα έρθουν αυτά τα χρήματα; Αγνοώντας τους Νόμους της αγοράς που άλλα επιβάλουν;

Πως είναι δυνατή αυτή η συνύπαρξη που δεν είναι άλλη από ισορροπία του τρόμου:

Το 0,65% του κρατικού προϋπολογισμού για τον πολιτισμό, το δεκαπλάσιο για στρατιωτικές δαπάνες…

…για να υπερασπίσουμε τα σύνορα της πατρίδας στο Αφγανιστάν!

Κι εσύ να ζητάς να δημιουργήσεις ενώ ο ποιητής θα συνεχίζει ματαίως να ουρλιάζει

αντισταθείτε

σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατέλιωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν…

Το μόνο αντισταθείτε που ακούγεται μέχρι τώρα είναι «αντισταθείτε στους επαγγελματίες συνδικαλιστές».

Σωστό.

Αλλά γιατί οι συνδικαλιστές ταυτίζονται με τα συνδικάτα; Τα συνδικάτα είναι συλλογικά όργανα. Σίγουρα πολλές φορές οι διοικήσεις τους εκφυλίζονται κι από ανεξάρτητα γίνονται όργανα του κράτους. Που πάει να πει ότι τα άτομα εκφυλίζονται, όχι οι θεσμοί.

Μόνο τα ολοκληρωτικά καθεστώτα καταργούν τα συνδικάτα. Έτσι γινόταν μέχρι τώρα, λέει η ιστορία. Δεν έχουν πια λόγο ύπαρξης; Υπάρχει άραγε μια νέα πρόταση αντικατάστασης των παλιών θεσμών;

Κι εδώ το τοπίο είναι θολό.

Τέτοιο καιρό στη Θεσσαλονίκη έχει πολύ ομίχλη.

Οι κινηματογραφιστές στην Ομίχλη είπανε να μην πάνε στο Φεστιβάλ, όπως επιβάλει ο παλιός νόμος.

Την ίδια στιγμή λένε ότι δεν έχουνε τίποτα με το Φεστιβάλ που γιορτάζει, χωρίς να το θέλει, 50 χρόνια. Με το κράτος τα έχουν, όχι με το κρατικό Φεστιβάλ!

Δεν τολμούν να πουν ανοιχτά ότι τα 15 εκ. ευρώ που στοιχίζει το Φεστιβάλ είναι υπερδιπλάσιο του ποσού που προορίζεται για την παραγωγή ταινιών.

Μόνο σαν βραχνό voice over ακούγεται πότε πότε η κουβέντα.

Που πάει να πει ότι κι αυτό είναι μέρος του προβλήματος.

Κι εγώ που ανήκω στους παλιούς που φεύγουν έχω να θυμάμαι…

τον Τρυφώ, τον Γκοντάρ και τους άλλους που άφησαν το Παρίσι στα οδοφράγματα και πήγαν στις Κάννες. Ήταν Μάης τότε…

Σταμάτησαν τις προβολές του Φεστιβάλ και τις μετέτρεψαν σε μια γενική συνέλευση διαρκείας.

Κι έβαλαν όλα τα ζητήματα μπροστά στο διεθνές κοινό. Γιατί τα προβλήματα του κινηματογράφου δεν είναι εθνικά.

Και δεν είναι μόνο οικονομικά. Γι αυτό ζήταγαν και την ελευθερία της έκφρασης.

Τότε, μπορείς να πεις ότι η εξέγερση ήταν μπροστά.

Τώρα; Είναι πίσω;

Τότε, η φαντασία ήθελε να πάρει την εξουσία. Τώρα, αρκούμαστε σε μια «ανάπηρη ελευθερία»; Δεν ξέρω.

Ζητάνε παιδεία. Κινηματογραφική παιδεία – για τους μελλοντικούς δημιουργούς- μέσα από μια σωστή κινηματογραφική σχολή – άλλοι τη λεν Ακαδημία. Τι πιο σωστό.

Αλλά γιατί η κινηματογραφική παιδεία να αρχίζει στα 18;

Κενό 18 χρόνων!

Πως ενδιαφέρεσαι για τον κινηματογράφο αδιαφορώντας για την κινηματογραφική (οπτικοακουστική γενικότερα) παιδεία των εκατομμυρίων παιδιών; Που απροστάτευτα θα συνεχίσουν δηλητηριάζονται από τα πολυτελή υποπροϊόντα μιας χυδαίας κατευθυνόμενης κουλτούρας.

Πως θα ετοιμάσεις τους αυριανούς θεατές της ομίχλης, αυτούς που θα βλέπουν καθαρά;

Που θα αναγνωρίζουν την τέχνη;

Δυστυχώς την ίδια προκλητική αδιαφορία στις νεαρές ηλικίες δείχνει κι ο Νόμος. Που τον έκαναν παντιέρα, οι νέοι.

Και σε κάνει ν αναρωτιέσαι, που είναι το νέο;

Οι παλιοί έφυγαν και τους νέους δεν τους ξέρω ακόμα.

Υπάρχει ένα κενό.

Η πλήρωση του κενού είναι το ζητούμενο.

Γιατί η ιστορία προχωράει με άλματα αλλά όχι με κενά ή απατηλές γέφυρες «εθνικής συμφιλίωσης».

(αυτό δεν είναι μια τοποθέτηση πάνω στα ζητήματα του κινηματογράφου, μόνο κάποιες σημειώσεις με αρχή και τέλος αλλά πολλά, στο ενδιάμεσο, κενά).

Αθήνα Παρασκευή 13 Νοέμβρη 2009.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s