Αντίο “Αύρα”

Ένας ακόμη κινηματογράφος πέρασε στο «Πάνθεο των Αθανάτων της καθημερινής ζωής» και πια μόνο στις μνήμες μας θα ζει και σε κάποιες ξεθωριασμένες φωτογραφίες. Πρόκειται για τον θερινό κινηματογράφο «Αύρα» στον Άγιο Ιερόθεο του Περιστερίου.

Τη Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010 συνεργεία του Δήμου ισοπέδωσαν ότι είχε απομείνει όρθιο από τον παλιό κινηματογράφο. Στη θέση του, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς, θα φτιαχτεί μια «σύγχρονη» πλατεία με πολύ πράσινο.

«Ενθουσιασμένοι δηλώνουν οι κάτοικοι που χρόνια περίμεναν την κατεδάφιση του κτιρίου», έγραψε η τοπική εφημερίδα «Ελεύθερος Διάλογος».

Αντιφατικά αισθήματα δημιουργεί αυτός ο ενθουσιασμός. Ο κινηματογράφος είναι δεκαετίες τώρα που είχε πάψει να λειτουργεί. Οι καρέκλες είχαν στοιβαχτεί άτσαλα μπροστά στην οθόνη και σκούριαζαν και τη θέση των θεατών είχε πάρει ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Η «Αύρα» είχε καταντήσει ένα θλιβερό νεκροταφείο αναμνήσεων.

Αναμνήσεων από τα θυελλώδη μεταπολεμικά χρόνια, τότε που το σινεμά,  ήταν αναπόσπαστο ή μάλλον ζωτικό στοιχείο κάθε νέας γειτονιάς αυθαιρέτων, όπως είναι ο Άγιος Ιερόθεος.

Λίγα μέτρα πιο κάτω ήταν το «Ρόδον» για το οποίο οι κάτοικοι της περιοχής έδωσαν μάχη σκληρή με τη χωροφυλακή στις 13 Μαρτίου 1965 προκειμένου να το σώσουν από την κατεδάφιση αφού ήταν αυθαίρετο. Και το κατάφεραν!  (γι αυτή την ιστορία έγραψα εδώ). Τέτοια ήταν η σχέση του κόσμου με το σινεμά: ζωντανή, δυνατή, παθιασμένη.

Γιατί το σινεμά ήταν το μόνο φτηνό μέσο «διαφυγής». Οι εικόνες του κόσμου, που ζωντάνευαν στην ασπρισμένη οθόνη τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού, ταξίδευαν τη φτωχολογιά στο όνειρο. Κι αυτό τόχε πολύ ανάγκη. Το Περιστέρι είχε φτάσει να έχει σαράντα τέτοια «ειδικά οχήματα».

Γι αυτό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η κατεδάφιση ακόμη κι ενός αντιαισθητικού ερειπίου. Κάθε πέτρα, ακόμη και κάθε τσιμεντόλιθος, ίσως περισσότερο αυτός, έχει μια ιστορία…

Advertisements

One response to “Αντίο “Αύρα”

  1. Νίκο Καλημέρα,
    Διάβασα την αναφορά σου για την Αύρα και συμφωνώ, δεν είναι παράλογη η χαρά των κατοίκων, γιατί η περιοχή εκεί δεν έχει διέξοδο, δεν έχει πράσινο είναι χάλια. Ο κινηματογράφος εγκατελειμένος.
    Αυτό πολλές φορές μας βοηθάει να αγαπούμε την πόλη μας, να νιώθουμε γεμάτοι είναι οι παιδικές μας αναμνήσεις και αυτές μερικές φορές χάνονται… όπως τα χρόνια μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s