Σε λάθος Φεστιβάλ;

Όταν στις μέρες μας, στην Ελλάδα,  ένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου καταφέρνει να συνεχίζει, αποτελεί μια κατάκτηση. Γιατί ένα Φεστιβάλ είναι ένα σημείο αντίστασης στην προωθούμενη πολιτιστική μιζέρια. Είναι ο ιδανικός χώρος ανάδειξης των δυνάμεων που αντιστέκονται και δημιουργούν.

Κι αυτό φαίνεται το αντιλαμβάνεται το κοινό που  είδαμε να γεμίζει τις αίθουσες ακόμα και τις πιο «ακατάλληλες» κινηματογραφικά,  πρωινές και μεσημεριανές ώρες. Μιλάμε για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που έγινε 9 με 18 Μαρτίου 2012.

Κι ακόμα πιο θετικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών ταινιών που συμμετείχαν στο διεθνές και το ελληνικό πανόραμα ήταν φτιαγμένες από νέα παιδιά. Και σχεδόν καμία με κρατικά χρήματα!

Βέβαια το μεγάλο πρόβλημα του Φεστιβάλ παραμένει η έλλειψη ταυτότητας. Στην πραγματικότητα δεν είναι Φεστιβάλ με την κλασική έννοια του όρου αλλά ένα κινηματογραφικό – τηλεοπτικό πανόραμα όπου  συνυπάρχουν οι καλές με πολύ μέτριες ταινίες, τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ με τα δημιουργικά ντοκιμαντέρ. Απλά είναι χωρισμένες σε θεματικές ενότητες όπως τα τμήματα ενός πολυκαταστήματος. Ωραιοποιώντας αυτή την κατάσταση οι υπεύθυνοι του δίνουν το χαρακτηρισμό του «πολυσυλλεκτικού».

Το να ξεχωρίσεις και να δεις μια καλή ταινία από ένα βουνό 190 τίτλων, είναι θέμα τύχης. Γι αυτό κι η μόνιμη πρώτη ερώτηση του ενός θεατή προς τον άλλο είναι αν είδε καμιά καλή ταινία, κι αν προλαβαίνει να τη δει στην επαναληπτική προβολή.

Αλλά επειδή ένα Φεστιβάλ δεν είναι ένα παζάρι, όπου ο καθένας εκθέτει την πραμάτεια του, αλλά οι προβαλλόμενες ταινίες είναι συνειδητή επιλογή του καλλιτεχνικού διευθυντή, τότε υπάρχει κάποιος που φέρει την ευθύνη της ποιότητας.

Μεταφέροντας αυτόν τον προβληματισμό σε υπάλληλο του Φεστιβάλ, επειδή αυτός με ρώτησε τη γνώμη μου για τις ταινίες που είδα μέχρι εκείνη τη στιγμή (Πέμπτη βράδυ), εισέπραξα την εξής παρατήρηση:

«ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΕΙΠΙΔΗ,  ΤΟΤΕ ΗΡΘΕΣ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ»

Ομολογώ ότι το βούλωσα γιατί αφ ενός δεν διακρίνομαι για την ευστροφία μου αλλά και γιατί, μετά από μικρή σκέψη, διαπίστωσα ότι είχε απόλυτα δίκιο – και δεν υπάρχει ίχνος ειρωνείας σ αυτό.

Αυτό όμως πυροδότησε ένα νέο προβληματισμό. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους κάποιας ηλικίας, το μυαλό αντί για μπρος πηγαίνει προς τα πίσω αναζητώντας το προηγούμενο «σκαλοπάτι»,  σε κάτι που μοιάζει μ αυτό που ακούσαμε τώρα.

Εμένα με πήγε στην εποχή που ως αριστεροί ακούγαμε συχνά να μας λένε οι δεξιοί «Αν δεν σας αρέσει εδώ, να πάτε στη Ρωσία να ζήσετε».

Δε χρειάζεται να σχολιάσουμε αυτές τις επιδείξεις δημοκρατικής ευαισθησίας, απλά μπορούμε να μειδιάσουμε και να πάμε παρακάτω. Να όμως που αυτό το καταραμένο παρελθόν δεν μας αφήνει να ξεκολλήσουμε από κει.

Θυμήθηκα ότι πριν τέσσερα χρόνια είχα στείλει στο Φεστιβάλ την ταινία μου «Ο κ. Λεονάρδος και οι άλλοι». Ήταν μια ταινία για τους πλανόδιους κινηματογραφιστές στην Ελλάδα. Μια ταινία που έσερνε περίπου 20 χρόνια τεκμηρίωσης και το υλικό χρειάστηκε καμιά 10αριά χρόνια για να το μαζέψω γυρίζοντας όλα την Ελλάδα.

Αυτή ταινία όχι μόνο απορρίφθηκε από το Διεθνές τμήμα του Φεστιβάλ αλλά απορρίφθηκε και από το Ελληνικό Πανόραμα. Δηλαδή δεν έγινε καθόλου δεκτή στο Φεστιβάλ (μαζί με αρκετές άλλες βέβαια)

Τώρα όμως είδα να συμμετέχει στη Θεσσαλονίκη η ταινία ενός νεαρού σπουδαστή του τμήματος κινηματογράφου για τους μηχανικούς προβολής. Μια ταινία συμπαθητική μεν αλλά με μηδενική τεκμηρίωση, βασικό στοιχείο ενός ντοκιμαντέρ. Γυρισμένη στο κέντρο της πόλης, με πέντε συνεντεύξεις μηχανικών προβολής, το 50% του υλικού γυρισμένο στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ (έδρα του Φεστιβάλ), με κακή ποιότητα εικόνας και ήχου. Μια ταινία που θα απέρριπτε κι ο πιο ελαστικός τεχνικός έλεγχος ενός καναλιού.

Η συγκεκριμένη ταινία όχι μόνο βρισκόταν ανάμεσα στις 20 καλύτερες ελληνικές ταινίες που επελέγησαν να εκπροσωπήσουν τη χώρα στο  διεθνές πρόγραμμα αλλά περιελήφθη στη μικρότερη επιλογή ελληνικών ταινιών που θα προβληθούν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας στα πλαίσια των παράλληλων εκδηλώσεων του Φεστιβάλ.

Κι όπως είπε ο νεαρός σκηνοθέτης στο κοινό της ταινίας  του, αυτή η διάκριση του δίνει την ελπίδα ότι θα έχει μια καλή πορεία σε Φεστιβάλ του εξωτερικού.

Εδώ πλέον είχα την απόλυτη επιβεβαίωση ότι ήρθα σε λάθος Φεστιβάλ.

Υπόσχομαι να μην ξανακάνω το ίδιο λάθος.

Αντίο Θεσσαλονίκη!

___________________________________________________

(Δημοσιεύματα άλλων δικτυακών τόπων για το Φεστιβάλ

 Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: η ασθενής μνήμη του κυρίου Εϊπίδη (στο tvxs.gr του Στέλιου Κούλογλου / Αναδημοσιεύεται στο http://senariografoi.gr)

Οι Ολιγαρχίες του Φεστιβάλ στο http://rota958.blogspot.com

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s