ΤΣΑΡΛΙ Ο ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ

Ο Τσάρλι ή Charly ή Charlie, ήταν Γάλλος. Αλλά στο ιατρικό πιστοποιητικό για την αποδημία του έγραψαν «chat Europeen».

Γιατί ο Τσάρλι ήταν γάτος. Από αυτό το έγγραφο γνώρισα την ευρωπαϊκή διάσταση του Τσάρλι. Εγώ νόμιζα ότι ήταν αλήτης. Δεν ήξερα ότι κράταγε από «σόι». Προφανώς ούτε ο ίδιος.

Αγορασμένος φράγκα τριάντα από τα μαγαζιά με ζώα στο Quai de la Megisserie – ο πιο φτηνός γάτος γιατί ήταν μαύρος – εγκαταστάθηκε στη σοφίτα μου, στον έκτο όροφο χωρίς ασανσέρ του παλιού κτιρίου  του μπουλβάρ Richard Lenoir.

Χώρος δράσης οι μεταλλικές επικλινείς στέγες όλου του οικοδομικού τετραγώνου τις οποίες αλώνιζε νυχθημερόν. Όταν έμενε περισσότερο απ όσο έπρεπε μέσα στο σπίτι έρχονταν οι φίλοι και τον αναζητούσαν. Τότε ανακάλυψα ότι μια άλλη κοινωνία ζούσε πάνω από τα κεφάλια μας, ερωτεύονταν και αναπαράγονταν, ενίοτε με κραυγές δυνατές.

Όταν όμως ο Τσάρλι επέστρεφε σπίτι ήταν σκέτο μαρτύριο. Άκουγες τα νύχια του να γλιστρούν στη λαμαρίνα, στην αναγκαστική κατάβαση μέχρι το παράθυρο της σοφίτας, και δεν ήξερες αν θα σταματήσει εκεί ή θα καταλήξει 6 ορόφους πιο κάτω στο πεζοδρόμιο.

Αδύνατο να συνηθίσω στην ιδέα ότι στο τέλος του σλάλομ υπήρχε το φαρδύ λούκι που τον υποδέχονταν και απέτρεπε την ελεύθερη πτώση. Κάτι που οπωσδήποτε ήξερε ο Τσάρλι γι αυτό δεν ίδρωνε το αυτί του.

Έτσι συνέχιζε την ήρεμη ζωή του μέχρι που ένα ευχάριστο συμβάν για μένα έφερε τη δικιά του δυστυχία.

Γιατί όταν τέλειωσε η μεταναστευτική μου περίοδος, με την πτώση της χούντας το 1974, έπρεπε να μετακομίσει. Ήταν υποχρεωμένος να υποταχτεί στην αυταρχική απόφασή μου και να με ακολουθήσει στην Ελλάδα.

Πάντως μου έκανε εντύπωση η χωρίς διαμαρτυρίες αποδοχή της μοίρας: ο εγκλεισμός στο ειδικό καλάθι, το ταξίδι μέχρι το αεροδρόμιο του Ορλύ, η παράδοση στο ειδικό γκισέ των εμπορευμάτων, το ταξίδι στην νοτιανατολική άκρη της Ευρώπης.

Εγώ τον ακολούθησα κάνα δυο μήνες αργότερα. Τον ξανασυνάντησα στη Νέα Μάκρη. Δεν ήταν χαρούμενος. Δεν είχε συνηθίσει τη βίαιη αλλαγή περιβάλλοντος. Όλη μέρα κρυβόταν κάτω από θάμνους. Σα μαρτύριο φαίνονταν. Αλλά δεν κράτησε πολύ.

Δεν ξέρω που θάφτηκε ή που πετάχτηκε. Λεπτομέρεια. Τόσοι και τόσοι «χάνονται» καθημερινά στη θάλασσα ή τη στεριά ακολουθώντας μια υποχρεωτική μεταναστευτική πορεία. Και κανείς ποτέ δεν θα ξανακούσει γι αυτούς. Άνθρωποι. Όχι γάτοι. Μαύροι.

(Αυτό το κείμενο γράφτηκε τώρα, Μάη του 2012, επειδή είδα κάτι παλιές φωτογραφίες)

Συνομιλία μ ένα φίλο

Ώρα ανάπαυσης

Επικίνδυνες ακροβασίες

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s