ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΙΝΟ

Δεν είναι για το Ντίνο που έφυγε ξαφνικά την τρίτη μέρα του Σεπτέμβρη.

Είπε, μέχρις εδώ ήταν. Χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα έκανε ένα “κλικ” κι έκλεισε το διακόπτη. Ένα διακόπτη δικιάς του επινόησης. Γιατί ο Ντίνος ήταν και ευρεσιτέχνης!

Δεν είναι για το Ντίνο αλλά για μια ολόκληρη Ελλάδα που φεύγει. Την είδα με τα μάτια μου να βγαίνει από τα ερείπια του πολέμου, της Κατοχής και του Εμφυλίου. Κι από πίσω της να ακολουθούν στη σειρά όλοι αυτοί που επέζησαν.

Και είδα αυτούς τους «μικρούς» ανθρώπους ν ανοιγοκλείνουν γρήγορα τα μάτια για να συνηθίσουν στο φως, να ξεσκονίζουν βιαστικά τα ρούχα τους, σα ν αποδιώχνουν το φόβο, και χωρίς ανάσα να ρίχνονται με τα μούτρα στη δουλειά.

Να φτιάξουν ένα μικρό σπίτι, να στεγάσουν μια μικρή οικογένεια, να  στρώσουν ένα μικρό δρόμο για να επικοινωνούν με το γείτονα, μια κληματαριά για λίγη σκιά, να δουν κάπως διαφορετικά το μέλλον. Κι έτσι σιγά σιγά να φτιάχνουν γειτονιές, συνοικίες, πόλεις… Έναν ολόκληρο κόσμο!

Να μαθαίνουν ο ένας από τον άλλο να χειρίζονται το σφυρί, το πριόνι, το μυστρί, όλοι πολυτεχνίτες! Να πελεκάνε με μαεστρία τις πέτρες, τα ξύλα, τα σίδερα και να τα συνδυάζουν σε νέες μορφές. Να επινοούν απίστευτα πράγματα για να ξεπερνούν τις ατέλειωτες δυσκολίες. Τα υλικά κατεδάφισης η πρώτη ύλη – που να βρεθούν λεφτά για καινούργια. Η ανακύκλωση που είναι κύκλος της ζωής κι όχι κούφιο σύνθημα.

Και στο ελάχιστο του χρόνου της ανάπαυσης, το ελάχιστο για ένα γλέντι πάντα αυτοσχέδιο αλλά με την απαραίτητη ρετσίνα, στην νταμιτζάνα. Πάντα ρετσίνα, μόνο ρετσίνα. Αυτό κι αν ήταν κόλλημα! Κι όταν κατάφεραν ν αποχτήσουν το δικό τους ξύλινο βαρελάκι εκεί απογειώθηκαν. Τους πήρε ο Διόνυσος και τους σήκωσε…

Χωρίς ποτέ να μεμψιμοιρήσουν ή να «καταραστούν» τη μοίρα τους, χωρίς να ζηλέψουν ή να προσπαθήσουν να μιμηθούν κανέναν. Να βαδίζουν κόντρα στον άνεμο, να μην φοβούνται αλλά να χαίρονται τη βροχή, να περνάνε με μαεστρία τις συμπληγάδες, και να δημιουργούν ανθρώπους με αρχές, αυτοί οι «αμόρφωτοι» που με τόση δυσκολία χάραζαν κάποιες λέξεις στο χαρτί – όταν χρειάζονταν.

Χωρίς ποτέ να κάνουν τίποτα περιττό!

Η ιστορία δε θα γράψει ποτέ  γι αυτούς τους ανθρώπους, το Ντίνο, το Σπύρο, τον Παράσχο… Θα μείνει κολλημένη στον Παπανδρέου τον Καραμανλή και όλους τους υπηρέτες των αφεντάδων, γιατί αυτοί πληρώνουν τους γραφιάδες. Αυτή η ιστορία είναι για τα σκουπίδια. Ο κόσμος του πραγματικού είναι έξω από αυτήν.

Δε στεναχωριέμαι για το Ντίνο. Αυτός γέμισε τη ζωή που του αναλογούσε κι άφησε μεγάλη παρακαταθήκη. Γι αυτούς που έμειναν στεναχωριέμαι. Θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν αυτή την παρακαταθήκη; Τώρα που πρέπει να τα δούμε όλα από την αρχή;

Εγώ πάντως θα κρατήσω μια εικόνα, μόνο μία – έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να τη βγάλω. Σφηνώθηκε!

Στην ακρογιαλιά. Στα καλάμια. Αύγουστο μήνα. Λίγες μέρες πριν.

Τον είδα ξαφνικά να φεύγει. Έβγαλε τα σαντάλια και πήγε μέχρι το νερό. Σα να τον καλούσε κάποιος. Στο φόντο, το γαλάζιο μιας ήρεμης θάλασσας γεμάτης κόσμο που κολυμπούσε, φώναζε, χαιρόταν.

Ο Ντίνος μόνος, εκεί στην άκρη. Να περπατά με αδέξια βήματα όπως κάνουν τα μικρά στην πρώτη επαφή με το νερό. Με χαρά και φόβο μαζί. Αριστερά, δεξιά, στο όριο…

… στο σημείο που η γη συναντά το νερό κι αρχίζουν όλα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s