Πάντα στην Ταξίμ επιστρέφω!

DSC03841

Πάνε μερικά χρόνια. Το ταξί μας φέρνει στην πλατεία Ταξίμ. Δεν προλαβαίνουμε να πατήσουμε το πόδι μας στο δρόμο κι ένα δακρυγόνο σκάει μπροστά μας. Πνιγόμαστε. Το κοντινότερο ξενοδοχείο μας ανοίγει την πόρτα. Χιλιάδες ένοπλοι αστυνομικοί τριγύρω. Έπρεπε να το ξέρουμε: ήταν Πρωτομαγιά.

Φτάνουμε στο 2013.

Έτυχε να δω τη Πλατεία Ταξίμ και το Πάρκο Γκεζί αμέσως πριν και αμέσως μετά.

Πριν, όταν ήταν κατειλημμένα από τους διαδηλωτές κάθε πολιτικής απόχρωσης, ζωντανά κύτταρα διαλόγου, διακίνησης ιδεών, προβληματισμού, αντίστασης, κοινωνικής αλληλεγγύης, ανεκτικότητας , παραγωγής πολιτισμού.


Και μετά. Μετά την βίαιη εκδίωξή των διαδηλωτών. Εκείνη τη φονική νύχτα της 14 Ιουνίου 2013.Την πλατεία πεντακάθαρη, πλυμένη, τα συνεργεία να σβύνουν τα συνθήματα. Και το πάρκο αποστειρωμένο, βουβό, με χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς σε κάθε γωνιά. Σε κάθε είσοδο του πάρκου ή της πλατείας. Σε κάθε στενό η λεωφόρο. Μέχρι και πέρα από τη γέφυρα του Μαρμαρά. Και ασφαλίτες παντού. Ο τρόμος. Η νέκρα. Ο θάνατος. Αδύνατο να περιγραφούν τα  συναισθήματα.

Ξαφνικά μια διαδήλωση εμφανίζεται στον πεζόδρομο της Ιστικλάλ. Πανικός στα ΜΑΤ και τους ασφαλίτες. Κλείνουν όλες τις διόδους. Τίποτα το νέο, τίποτα το εξαιρετικό. Απλά, ο αγώνας συνεχίζεται.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s