ΤΟ «ΜΕΣΟ» ΣΤΗ ΜΕΣΗ

???????????????????????????????

Με τη κρίση στην ΕΡΤ (Ιούνιος 2013) άρχισαν να αναπτύσσονται πολλές συζητήσεις για τη μορφή της δημόσιας ή κρατικής τηλεόρασης, για το τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, ποιο μοντέλο πρέπει να εφαρμοστεί εδώ,  πώς πρέπει να διοικείται και να λειτουργεί. Εξαιρετική ευκαιρία να μπουν εδώ όλα τα ζητήματα που στο παρελθόν έμεναν στο περιθώριο ή περιορίζονταν σε κριτικές (χωρίς αύριο) ή αφορισμούς.

Πριν όμως ξεκινήσει η συζήτηση για τα μοντέλα οργάνωσης καλό είναι (μάλλον απαραίτητο) να δούμε που τοποθετείται η δημόσια τηλεόραση στις σημερινές συνθήκες. Όχι γενικά και αφηρημένα αλλά στις συνθήκες  μιας παγκόσμιας καπιταλιστικής ύφεσης και σκληρών μέτρων λιτότητας με καταστροφικές επιπτώσεις  στη ζωή των ανθρώπων.

Κατ αρχήν είναι καθαρό ότι η δημόσια τηλεόραση δεν είναι μια οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία. Δεν έχει ομοιότητες με καμία άλλη. Οι τομείς της ενημέρωσης και του πολιτισμού που καλύπτει είναι μοναδικοί. Το πλήγμα που δέχεται η τηλεόραση από το διαδίκτυο δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι για οποιαδήποτε συρρίκνωση αυτού του μέσου. Η ελάττωση ή μετατόπιση  της διαφημιστικής πίτας μπορεί να αφορά τα ιδιωτικά κανάλια αλλά όχι αυτόν τον κεντρικό φορέα που δεν υποτάσσεται – ή δεν πρέπει – στη λογική του κέρδους.

Εξ αιτίας αυτής της κομβικής του θέσης προκύπτουν και τα σημερινά προβλήματα. Αν μπορούσαμε να δώσουμε μια κινηματογραφική (από γερανό) εικόνα του «πεδίου της μάχης» θα βλέπαμε να διαγράφονται σαφώς τα στρατόπεδα: από τη μια μεριά η κυβέρνηση με όλους αυτούς που βρίσκονται δίπλα της και πίσω της (ειδικά πίσω της). Θωρακισμένοι μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο,  εφαρμόζουν  μια καλά σχεδιασμένη επιθετική πολιτική. Η υπεροπλία σαφής.

Απέναντι είναι οι ίδιοι εργαζόμενοι που δέχονται την επίθεση  και αμύνονται με όσα μέσα διαθέτουν.

Η τηλεόραση βρίσκεται στη μέση. Ο καθένας από τους δυο στρατούς θα την ήθελε με το μέρος του. Η κυβέρνηση να την χρησιμοποιεί σαν όργανο προπαγάνδας κι οι εργαζόμενοι σαν μέσο προβολής των αιτημάτων τους.

Σε ομαλές κοινωνικές συνθήκες το «μέσο» μπορεί να εμφανίζεται να  ισορροπεί ανάμεσα στους δυο αντιμαχόμενους. Να το παίζει λιγότερο ή περισσότερο BBC. Όταν όμως η σύγκρουση οξύνεται, όπως στις «μέρες των μνημονίων», τότε ο καθένας θέλει να την έχει αποκλειστικά με το μέρος του.

Φυσικά τον πρώτο λόγο τον έχει ο κράτος το οποίο μέσα από το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο θέλει να είναι το μόνο αρμόδιο για τη λειτουργία του και το περιεχόμενό του. Κι όταν φαίνεται να μην μπορεί να το ελέγξει απόλυτα – κι αυτό γιατί το «μέσο» δεν είναι μηχανήματα αλλά άνθρωποι – το διαλύει για να φτιάξει κάτι άλλο στα μέτρα του. Κάτω από τον απόλυτο έλεγχό του. Κάτι σαν μια νέα ΥΕΝΕΔ. Και μπροστά σε αυτό δε διστάζει να «ξεχνά»  το σύνταγμα και τη βουλή και να διοικεί με πράξεις αυθαιρεσίας, κατ ευφημισμόν «πράξεις νομοθετικού περιεχομένου».

Στο αντίπαλο στρατόπεδο, ο λαός,  διεκδικεί όλο και μεγαλύτερο μερίδιο στην προβολή των δικών του αιτημάτων από την τηλεόραση. Αυτό σε πρώτο στάδιο. Σαν άμυνα. Στη συνέχεια προβάλει την απαίτηση για ένα άλλο ρόλο του «μέσου» ενάντια στην κοινωνική και πολιτιστική βαρβαρότητα που προωθείται με αυξανόμενους ρυθμούς.

Ο ενδιάμεσος όμως χώρος που κινείται το «μέσο» τρέμει συθέμελα από τα πυρά των αντιμαχόμενων. Τείνει να γίνει κρανίου τόπος. Κι οι εργαζόμενοι στο «μέσο» (οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ εν προκειμένω) δεν μπορούν να μένουν ουδέτεροι. Γιατί απλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν όπως πριν, ο ζωτικός τους χώρος έχει εξαφανιστεί. Δεν υπάρχει περιθώριο αμφιταλαντεύσεων, συμβιβασμών, ουδετερότητας. Πρέπει να διαλέξουν με ποιο στρατόπεδο θα πάνε.

Φυσικά το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε μια ομάδα εργαζόμενων, αφορά όλους τους πολίτες αυτού του τόπου. Και είναι τώρα καιρός, μαζί με τα άλλα,  να γίνει μια σοβαρή κουβέντα για το τι τηλεόραση θέλουμε. Κι όταν αυτό είναι καθαρό εύκολα  θα βρεθεί το μοντέλο διοίκησης ( τον αριθμό των καναλιών, των εργαζόμενων κλπ.). Προέχει το περιεχόμενο κι όχι η μορφή.

Τώρα φαίνεται τα πράγματα να πηγαίνουν ανάποδα. Προβάλλεται η «αναδιάρθρωση» ως πρωταρχικό χωρίς να γίνεται λόγος για περιεχόμενο της «αναδιαρθρωμένης» κρατικής τηλεόρασης – την ίδια ώρα που αποσιωπάτε ή δίνεται άφεση στην συνταγματική εκτροπή της διάλυσης της ΕΡΤ.  Ή μήπως οι «αναδιαρθρωτές» ξέρουν; Ακούω  ήδη τους γκαζοτενεκέδες κάποιων «think tank» να ηχούν.

Η φωνή των ανθρώπων;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s