Μάζεψέ το!

Assiette au beure
(ιστορίες του δρόμου)

Porte de Vanves. Η κυριακάτικη υπαίθρια αγορά παλαιών αντικειμένων φτάνει στο τέλος της εφήμερης ζωή της. Τα αντικείμενα αποσύρονται από τους πάγκους. Οι πελάτες ρίχνουν τις τελευταίες ματιές. Μεσημέρι. Τέλος γι αυτή τη βδομάδα.

Στη βιάση πάνω ή σ’ ενός αέρα την ορμή, ένα κιτρινισμένο φύλλο παλαιού περιοδικού, δραπετεύει. Αδυνατώντας να αποχτήσει πτήση μακρινή, προσγειώνεται στο πεζοδρόμιο.  Της αδιαφορίας. Κι εκεί που πριν μπορεί να κόστιζε κάποια ευρώ, τώρα απαξιώνεται. Στο πιο χαμηλό σημείο της ύπαρξής του, πριν τα πέλματα των ανθρώπων το αποσαθρώσουν ή ο οδοκαθαριστής το αφανίσει, «απαγάγεται».  Για να συνεχίσει τη ζωή του, σε ψηφιακή μορφή, εδώ.

Για μια ακόμα φορά ο δρόμος γίνεται το μέσο αποκάλυψης άγνωστων ή λιγότερο γνωστών, πτυχών της ιστορίας μας.

Φύλλο του περιοδικού  «L’Assiette au beurre», τεύχος 21, 22 Αυγούστου 1901. Περιοδικό εικονογραφημένο,  σοσιαλιστικό και ελευθεριακό, ένα από τα πιο γνωστά της λεγόμενης «Belle epoque».

Ξεκίνησε στις 4 Απριλίου 1901, βδομαδιάτικο μέχρι το 1912. Ξαναβγήκε μηνιάτικο από το 1921 μέχρι το 1924 για να χαθεί τελικά το 1936. Από τις σελίδες του πέρασαν πολλοί νεαροί σχεδιαστές και ζωγράφοι που έγιναν πασίγνωστοι αργότερα.

Περιοδικό αντί-κληρικό, αντί- μιλιταριστικό, αντι-καπιταλιστικό, αντι σε κάθε κατεστημένο. Καθώς η τιμή του δεν ήταν μικρή, δεν απευθύνονταν στους εργάτες ή τους φτωχούς αλλά σε μια μερίδα αστών που τοποθετούνταν αριστερά και αποδέχονταν κάποιες προοδευτικές ιδέες μέχρι τον ερχομό του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Ο δημιουργός του σκίτσου της απολεσθείσας σελίδας είναι ο Adolphe on Willette 1857-1926. Βίος και πολιτεία. Ανάμεσα στα σκίτσα και τις ζωγραφιές του κάνει πολλά.  Όπως τη δημιουργία, μαζί με άλλους δυο (Rodolphe Salis και Émile Goudeau) του περιβόητου καμπαρέ Le Chat noir.  Εκεί συναναστρέφεται με πολλούς διάσημους όπως ο Henri de Toulouse-Lautrec ή ο  Vincent van Gogh.

Το 1891 υπερασπίζεται με σθένος τον παλιό Κομμουνάρο Jean-Baptiste Clément  (δημιουργό του περίφημου τραγουδιού – συμβόλου της Κομμούνας «Τον καιρό των κερασιών»- που καταδικάστηκε σε δυο χρόνια φυλακή και πέντε εξορία για τη συνδικαλιστική και πολιτική του δράση.

Διετέλεσε ο πρώτος πρόεδρος του φιλανθρωπικού σωματείου «Η Δημοκρατία της Μονμάρτης» που ιδρύθηκε το 1920 και υπάρχει ακόμα.

Ο Guillaume Apollinaire, από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του, είπε ότι στον Adolphe on Willette «θα έπρεπε να δώσουν το βραβείο Νόμπελ της Ειρήνης γιατί έκανε τόσα σχέδια ενάντια στον πόλεμο όσα ενάντια στην υποκρισία αυτών που μισούν την ομορφιά».

Για τους περίεργους που θα ήθελαν να δουν περισσότερα τεύχη του περιοδικού, αυτή η διεύθυνση  της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας, θα προσφέρει όλα όσα θελήσουν http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k1047844c/f1.image

???????????????????????????????

Port de Vanves

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s