Τα γαλλικά και μια κηδεία

DSC00633

(Σημείωση: αυτό το κείμενο φτιάχτηκε για να δημοσιευτεί στην θρυλική και ηλεκτρονική πλέον  ΤΡΥΠΑ. Εδώ απλά αναδημοσιεύεται)

Τι να τα κάνεις τα καινούργια όταν τα παλιά είναι δω και σε περιμένουν;

Για την ακρίβεια δε σε περιμένουν, έχουν τη δικιά τους πορεία στο χρόνο. Βουβή, υπόγεια και βασανιστική. Φαινομενικά αδιάφορη που γίνεται ξεδιάντροπη και απαιτητική στα καλά καθούμενα. Καλό είναι να μη τους δίνεις σημασία αλλά συμβαίνει να σκοντάφτεις πάνω τους. Τυχαία, τις περισσότερες φορές, ή από κακοτυχία. Τότε βγάζουν όλο το μοχθηρό εαυτό τους.

Και δε σ αφήνουν να συνεχίσεις. Να προχωρήσεις και ν’ ασχοληθείς με τα νέα. Στέκονται εφιαλτικά όρθια. Απειλητικά, μπορείς να πεις. Οπότε το μόνο που σου απομένει είναι να ανοίξεις μια ΤΡΥΠΑ και να τα χώσεις μέσα. Να τα εξουδετερώσεις αποτελεσματικά.

Τέλος της εισαγωγής. Αρχή της ταφής.

Τα υπό ενταφιασμό κείμενα κάποτε είχαν μεγάλες βλέψεις. Ως στιχουργήματα δηλαδή. Ποιήματα πες. Χωμένα ανάμεσα σε κάποια ελληνικά της ιδίας κατηγορίας του γραπτού λόγου. Αυτά τα γαλλικά, ήταν σαν μια πρόκληση.

Δεν είναι δυνατόν με ένα μήνα μαθήματα στο σχολείο για τους ξένους και δώδεκα, δεκαπέντε μήνες μαθήματα στους δρόμους (συμπεριλαμβανομένου ενός Μαΐου) να θες να εκφραστείς σε μια ξένη γλώσσα. Μιλάμε για τα έτη 1968-69. Φαίνεται τότε περίσσευε το θράσος και κυριαρχούσε η άγνοια κινδύνου. Η μετά-Μάη εποχή είχε αυτά τα γνωρίσματα.

Ως εκ τούτου παρουσιάζονται εδώ αμετάφραστα γιατί θα ήταν σα να τους έδινες μια δεύτερη ζωή. Δε τη χρειάζονται. Μόνο το τελευταίο. Γατί θα μπορούσε να έχει γραφτεί και ελληνικά, θα μπορούσε να έχει γραφτεί τότε και τώρα, θα μπορούσε να υπερίπταται ως αερόστατο, θα μπορούσε να είναι μια αέναη μετάγγιση αίματος.

(Σημ. 1. Η μορφή δε που επελέγη για την ταφή είναι η αρχική, όπως δηλαδή επιβίωσαν ως χειρόγραφο βιβλίο, του ενός και μοναδικού αντιτύπου, του ενός και μοναδικού αναγνώστη.

Σημ. 2 Η χρωματική παραμόρφωση των γραμμάτων οφείλεται σε μια αποτυχημένη προσπάθεια του χρόνου, με τη μορφή μιας πλημύρας, να επιβάλει την αιώνια σιωπή, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90. )

Σελ. 23

σελ 23

Σελ. 34

σελ 34

Μετάφραση στο πόδι:  Θα πεθάνω ένα χειμωνιάτικο απόγευμα στο καφέ «Gymnase». Ο ταχυδρόμος θα σου φέρει την αλήθεια. Μην κλαις. Τώρα που πάω να συναντήσω την Αειπάρθενο – προσευχήσου για μας. Είχε κι αυτή ένα μωρό αλλά ήταν παρθένα.

Σελ. 52

σελ 52

Σελ. 57

σελ 57

Μετάφραση στο πόδι: Εν μέσω επαίνων για το έργο του / ικανοποιημένος για την τελειότητά του / κουρασμένος αλλά γεμάτος χαρά / εξαφανίστηε για πάντα / ο Κύριος μας

Σελ. 69

σελ 69

Μετάφραση:

Πήρα το τρένο για να πάω μέχρι την άκρη

του κόσμου, εκεί που οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται

για τη ζωή που δεν τους ανήκει (δηλαδή στον παράδεισο).

Ο ελεγκτής, αγράμματος, ηλίθιος, ξεροκέφαλος, άθεος

Μου ζήτησε το εισιτήριο – δεν είχα

Το αντίτιμο σε χρήμα – δεν είχα

Την ταυτότητα – δεν είχα

Με κατέβασε τότε, καταμεσής Παρίσι!

(Ιούλιος 69)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s