Ο «καταραμένος» Βιτσώρης (1889-1954)

Θιασος Κοτοπούλη_red

Ο θίασος της Κοτοπούλη το 1927. Στον κύκλο ο Γιώργος Βιτσώρης. Στην πρώτη σειρά, τρίτη από δεξιά η Νίτσα Βιτσώρη (μετέπειτα Τσαγανέα.)

Αν ένας ηθοποιός είχε τόσες πολλές αναφορές στον «Ριζοσπάστη» του μεσοπολέμου όσο αυτός, σίγουρα θα ήταν ένας διάσημος καλλιτέχνης. Μόνο που οι αναφορές στον Γιώργο Βιτσώρη συνοδεύονταν από τους χαρακτηρισμούς «Ο αρχείος χαφιές Βιτσώρης», «δολοφόνος, χαφιές του αρχειοφασισμού» «πράχτορας του Χίτλερ» κλπ .

Αγνοημένος ή υποτιμημένος όμως και από το «δικό του» πολιτικό χώρο, ο Γιώργος Βιτσώρης, ηγετική φυσιογνωμία του τροτσκιστικού κινήματος στην Ελλάδα, και μάλιστα μια από τις πιο σημαντικές, παραμένει σχεδόν άγνωστος. Πρώτη και μάλλον τελευταία απόπειρα προβολής του σημαντικού του ρόλου γίνεται με τα δημοσιεύματα της εφημερίδας «Σοσιαλιστική Αλλαγή» το 1982, που κυκλοφόρησαν αργότερα σε βιβλίο με τίτλο «Τα αρχεία Τρότσκι για την Ελλάδα».

Στα έγγραφα των αρχείων, που άνοιξαν από το Χάρβαρντ το 1980, αναδεικνύεται η προσήλωσή του Γιώργου Βιτσώρη στο επαναστατικό κίνημα και ο σημαντικός ρόλος του στην ίδρυση του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης και της 4ης Διεθνούς. Αλά και αυτά τα αρχεία δεν έχουν αξιοποιηθεί στο σύνολό τους.

Παράλληλα όμως με την πολιτική του δράση, που συνοδεύονταν από φυλακές και εξορίες στην Ελλάδα, ή τη δράση του στη Γαλλική Αντίσταση για την οποία αναγνωρίστηκε επίσημα σαν ήρωας και παρασημοφορήθηκε, ο Βιτσώρης δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί την τέχνη του.

Ήταν ένας ηθοποιός με σημαντική παρουσία στο θέατρο στην Ελλάδα δίπλα στην Κοτοπούλη ή την Κυβέλη αλλά και τον κινηματογράφο, ειδικά στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε από το 1937 ως το θάνατο του το 1954. Συνεργάστηκε με την Σιμόν Ντε Μποβουάρ, τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, τον Πιέρ Πρεβέρ και άλλους. Μια καλλιτεχνική καριέρα άγνωστη κι αυτή.
Στο κείμενο που ακολουθεί επιχειρείται να συγκεντρωθούν όλα τα μέχρι τώρα διαθέσιμα βιογραφικά στοιχεία.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Vitsoris1933_1

Ο Γιώρος Βιτσώρης το 1933

Ο Γιώργος Βιτσώρης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1889. Ήταν ο πρωτότοκος γιος μιας πολύτεκνης οικογένειας. Αδέλφια του ήταν ο Τίμος, ηθοποιός, ο Δημήτρης, ένας από τους σημαντικότερους έλληνες ζωγράφους του μεσοπολέμου, η Έμμα, η Μαίρη και η Θηρεσία.

Ο πατέρας του Αλέξανδρος είχε γεννηθεί στη Μάντοβα της Ιταλίας όπου κατείχε εργοστάσιο οινοποιίας. Η μητέρα του Αικατερίνη Βανδή είχε γεννηθεί στην Καβάλα και ήταν μοναχοκόρη καπνεμπόρου. Μετά τον πρόωρο θάνατο του Αλέξανδρου Βιτσώρη το 1911, η οικογένεια εγκαθίσταται στην Αθήνα.

Σύμφωνα με το Γιώργος Αλεξάτο (Ιστορικό Λεξικό του Ελληνικού Εργατικού Κινήματος) ο Γιώργος Βιτσώρης εντάχθηκε στη νεολαία του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας και συμμετείχε στην Κομμουνιστική Ένωση το 1921 και στη συνέχεια στην τάση «Αρχείο του Μαρξισμού» που διαγράφεται από το ΣΕΚΕ (Κ) το 1924. Μετά την αποχώρηση του Τζουλάτι από το «Αρχείο» το 1926 ηγέτης του γίνεται ο Δημήτρης Γιωτόπουλος (1901-1965) ενώ ο Γιώργος Βιτσώρης αναφέρεται ως «δεύτερος τη τάξη».

Παράλληλα με την πολιτική δράση ο Βιτσώρης ξεκινά μια λαμπρή καριέρα στο θέατρο. Το 1924 τον βλέπουμε να παίζει με τη σύζυγο του Νίτσα (1902-2002) στο Θίασο Νέων με το έργο του Γ. Ξενόπουλου «Φοιτητές».

Νιτσα 1935

Η Νίτσα Βιτσώρη (Τσαγανέα) το 1935

Την ίδια χρονιά στις 9 Μαΐου παίζει στο έργο η «Αρπαγή των Σαβίνων» του Σεντάν στο «Ελληνικόν Ωδείον» και στις29 Μαΐου συμμετέχει στη διανομή του έργου «Δασκαλίτσα» του Νικοντέμι στο θέατρο Απόλλων. Και στις δυο παραστάσεις με τη σύζυγο του Νίτσα. Την ίδια χρονιά γεννιέται και η κόρη τους Λιάνα.

Το 1926 συμμετέχει, πάντα με τη Νίτσα, στο θίασο της Κυβέλης και στο ανέβασμα της «Ανάστασης» του Τολστόι στο θέατρο Απόλλων. Ο κριτικός της εφημερίδας ΣΚΡΙΠΤ τον αναφέρει τον «νέον Βιτσώρην» ως εξελισσόμενο σε «άριστο τυπίστα». Την επόμενη χρονιά συνεργάζεται με το θίασο της Κοτοπούλη και την ακολουθεί στην περιοδεία της στην Κύπρο.

Για τα επόμενα χρόνια λείπουν οι αναφορές στην καλλιτεχνική του δράση ενώ αυξάνονται αυτές που αφορούν την πολιτική του.

Από μαρτυρία του Δ. Σούλα, αποχωρήσαντος στελέχους της «αρχειοφασιστικής συμμορίας» που δημοσιεύει σε συνέχειες ο Ριζοσπάστης (1933) μαθαίνουμε ότι 1928 «Στο σπίτι του Βιτσώρη στου Κλωναρίδη γινόντουσαν μαθήματα από τον Γιωτόπουλο και τον Πίνδαρο στα στελέχη του Αρχείου που περιστρέφονταν γύρω από την ιστορία και τη δράση της οργάνωσης.»

Ο Βιτσώρης συμβάλει καθοριστικά στον προσανατολισμό της οργάνωσης των αρχειομαρξιστών προς το κίνημα της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης του Λ. Τρότσκι και τη δημιουργία το 1930 της «Κομμουνιστικής Οργάνωσης Μπολσεβίκων Λενινιστών-Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕ-Α)» της οποίας είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου.

Rizospastis_3_3_1933

Ριζοσπάστης 3/3/1933

Το 1933 είναι ια χρονιά πολύ έντονης πολιτικής δράσης για τον Βιτσώρη. Στις εκλογές της 5 Μαρτίου, που διεξάγονται σε πολύ ανώμαλες πολιτικές συνθήκες, είναι υποψήφιος στην Αθήνα. Οι επιθέσεις στο άτομό του από τη μεριά του Ριζοσπάστη γνωρίζουν μεγάλη έξαρση. Φυσικά δεν φεύγει και από το στόχαστρο της Ασφάλειας.

Στα αρχεία του Ελευθέριου Βενιζέλου (;) έχει σωθεί η αναφορά ενός ασφαλίτη που παρακολούθησε μια προεκλογική συγκέντρωση της ΚΟΜΛΕ-Α στο θέατρο Παπαϊωάννου. Ο Γιώργος Βιτσώρης, κεντρικός ομιλητής, αναφέρεται ως Τίμος Βιτσώρης, καθώς ο χαφιές τον μπέρδεψε με τον επίσης ηθοποιό αδελφό του Τίμο.

Το έργο της αστυνομίας δεν περιορίζεται σε αυτό. Την ημέρα των εκλογών και σε μια στρατοκρατούμενη Αθήνα, συλλαμβάνεται μαζί με τους Λ. Καρλιάφτη, Χ. Αλεξόπουλο, Κ. Αναστασιάδη και Χριστοδουλίδη και παραπέμπεται σε δίκη για εσχάτη προδοσία. Λόγω της έκρυθμης κατάστασης στους δρόμους οι δικαστές τους αθωώνουν και τους ελευθερώνουν.

Τον Ιούνιο του 1933 συμμετέχει μαζί με τον Γιωτόπουλο στο Αντιφασιστικό Συνέδριο του Παρισιού. Σύμφωνα ε την τροτσκιστική εφημερίδα της Αμερικής The Militant ο Βιτσώρης εκπροσωπούσε την Ομοσπονδία των Παλαιών Πολεμιστών. Οι σταλινικοί που έλεγχαν το συνέδριο συμπεριφέρθηκαν βίαια στους τροτσκιστές αντιπρόσωπους. Ο Ριζοσπάστης γράφει ότι τους έδιωξαν από το συνέδριο ως πράκτορες του Χιτλερ!

Rizspastis_13_6_1933_antif. sinedrioΤο καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς ταξιδεύει στη νήσο Πρίγκηπο και συναντά τον εξόριστο Τρότσκι. Ο Δημήτρης Μυράτ θυμάται ότι την εποχή εκείνη βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη για παραστάσεις με τον Τσαγανέα. Όταν έμαθαν το σκοπό της εμφάνισης εκεί του Βιτσώρη του ζήτησαν να τους πάρει μαζί στην Πρίγκηπο. Ο Τσαγανέας, λέει, ήταν οργανωμένος τροτσκιστής ενώ ο ίδιος συμπαθών. Αρχικά ο Βιτσώρης δέχτηκε αλλά μετά, για λόγους ασφαλείας, ματαίωσε την επίσκεψη των δυο ηθοποιών.

Μετά τη διάσπαση της ΚΟΜΛΕ-Α από τον Δημήτρη Γιωτόπουλο το 1934, ο Βιτσώρης ηγείται της οργάνωσης «Μπολσεβίκος – Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών (ελληνικό τμήμα Κομμουνιστικής Διεθνιστικής Ένωσης)» παραμένοντας πιστός στο κίνημα του Τρότσκι και το 1935 της «Κομμουνιστικής Διεθνιστικής Ενωσης Ελλάδος (ΚΔΕΕ)».
Το 1935 ο Βιτσώρης γνωρίζει την εξορία. Η εφημερίδα New Militant (21 /3/1936) αναφέρει ότι πριν την ανατροπή Κονδύλη 6 σύντροφοι, ανάμεσά τους και ο Βιτσώρης εκτοπίστηκαν σε διάφορα νησιά ενώ ένας άλλος καταδικάστηκε σε 3 χρόνια φυλακή.

Το 1936 επιβάλλεται η δικτατορία του Μεταξά όπου και πάλι ο Βιτσώρης συλλαμβάνεται. Αποφεύγει την εξορία χάρις στην παρέμβαση της Κοτοπούλη, (σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες ή φήμες) και φεύγει για τη Γαλλία.

Γύρω από το ζήτημα της φυγής του εκτός Ελλάδας υπήρξε μια διαμάχη στους τροτσκιστικούς κύκλους. Στα αρχεία του Τρότσκι, που φυλάσσονται στο Χάρβαρντ, υπάρχει η αλληλογραφία ανάμεσα στον Τρότσκι και τον Βιτσώρη πάνω σε αυτό. Ο Τρότσκι υποστήριξε τη μετανάστευσή του στο Παρίσι.

Το 1938 γίνεται στο Παρίσι το ιδρυτικό συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς. Από την Ελλάδα παίρνουν μέρος ο Γιώργος Βιτσώρης με το ψευδώνυμο Busson και ο Μιχάλης Πάμπλο με το ψευδώνυμο Speros.

Μετά την κατάληψη της Γαλλίας από τους Ναζί ο Βιτσώρης εντάσσεται από τον Ιούλιο του 1940 στο αντιστασιακό κίνημα. Συμμετέχει στο δίκτυο thermopyles όπου διακρίνεται στο χειρισμό των εκρηκτικών. Γι αυτή του τη δράση παρασημοφορείται από τον Στρατηγό Ντε Γκωλ.

Η τελευταία καταγεγραμμένη παρουσία του Βιτσώρη στην ελληνική πολιτική ζωή είναι το 1946 με το γράμμα που απευθύνει προς του έλληνες τροτσκιστές, με το ψευδώνυμο «Γρηγοριάδης» ασκώντας κριτική για την στάση του την περίοδο της Γερμανικής κατοχής. Στα πρακτικά του συνεδρίου της 4ης Διεθνούς τον 1948 καταγράφεται η «Παραλαβή γράμματος από τον Γκρεγκουάρ (Βιτσώρης)…» αλλά το περιεχόμενό της δεν είναι γνωστό.

Η πίστη του στον τροτσκισμό έμεινε αναλλοίωτη μέχρι τέλος και το 1954 που πέθανε ενταφιάστηκε δίπλα στο δολοφονημένο από τον Στάλιν γιό του Τρότσκι, Λεόν Σεντόφ (1906-1938).

Vitsoris_voyage_surprise-1

Το όνομα του Βιτσώρη στην αφίσα της ταινίας VOYAGE-SURPRISE

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

Ως ηθοποιός έχει μεγάλη δραστηριότητα και πλούσιο έργο τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Ανήκε στον κύκλο των Ζαν Λουί Μπαρό, Σιμόν Σινιορέ, Ροζέ Μπλέν, Ζακ Πρεβέρ ενώ συνεργάστηκε με τη Σιμόν ντε Μποβουάρ και τον Ζαν Πολ Σάρτρ αλλά και πολλούς άλλους διανοούμενους.

Συμμετοχή σε ταινίες

  • 1943, ADIEU LÉONARD του Pierre Prévert (στο ρόλο του τσιγγάνου)
  • 1943, LE DERNIER SOU (ή La Merveille blanche) του André Cayatte ( στο ρόλο του Έλληνα) Σημ. Στις αίθουσες βγήκε το 1946.
  • 1945 LE PÈRE SERGE του Lucien Gasnier-Raymond (στις αίθουσες βγήκε το 1946)
  • 1945, LE COUPLE IDÉAL του Bernard-Roland και του Raymond Rouleau (στο ρόλο του Σατανά)
  • 1946, VOYAGE-SURPRISE του Pierre Prévert (στο ρόλο του Baron Gregor). Στην ταινία αναφέρεται και η συμμετοχή της κόρης του Λιάνας αλλά το όνομά της δεν υπάρχει στους τίτλους της ταινίας.
  • 1948, TABUSSE de Jean Gehret (στο ρόλο του γυρολόγου)

1940THEATRO2

Συμμετοχές στο θέατρο

  • 1940, Απρίλιος, στο έργο Marie Jeanne των Dennery και Mallian, διασκευή Ζαν Ανούιγ, στο Theatre des Arts.
  • 1940, Δεκέμβριος, στην επιθεώρηση Les Baladins στο θέατρο Marigny,
  • 1941, Οκτώβριος, στο έργο Fariboles του Henry Lartigue
  • 1942, Φεβρουάριος, στο έργο Leonor de Silva του Καλντερόν
  • 1945, Οκτώβριος, στο έργο Les bouches inutiles της Simone de Beauvoir στο Théâtre du Carrefour).
  • 1947, Οκτώβριος, στα έργα «Morts sans Sépulture» και «La… Respec-tueuse» του J. P. Sartre.
  • Το 1948 μεταφράζει το έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Ψυχοσάββατο» το οποίο διασκευάζεται για το γαλλικό ραδιόφωνο από τον Georges Ribemont-Dessaignes.

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ

ΤΙΜΟΣ ΒΙΤΣΩΡΗΣ (1904-1941)

Αδελφός του Γιώργου. Διακρίθηκε κι αυτός ως ηθοποιός. Γνωστή όμως είναι μόνο η συμμετοχή του στην ταινία «Δάφνις και Χλόη» (1931). Είχε κι αυτός έντονη πολιτική δράση αλλά δεν ακολούθησε τον αδελφό του στην πορεία προς τον Τροτσκισμό, παραμένοντας στο ΚΚΕ.

Αναφέρεται ως συνεργάτης του περιοδικού «Η Νεολαία» (1922-36) όργανο της ΟΚΝΕ. Συλλαμβάνεται στην απαγορευμένη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς του 1924 (εκεί που σκοτώθηκε από χτύπημα ξιφολόγχης ο Σωτήρης Παρασκευαΐδης). Το 1934, από γράμμα του στο Ριζοσπάστη, μαθαίνουμε ότι ήταν εξόριστος στην Ανάφη. Εξ αιτίας μιας κρίσης έλκους του στομάχου μεταφέρθηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο Σύρου. Με το γράμμα, που υπογράφουν και άλλοι δυο κρατούμενοι, ζητά να μεταφερθεί στην Αθήνα για εγχείρηση και να μην επιστρέψει στην εξορία. Την περίοδο 1934 – 1936 ήταν μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής της «Ενωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας» της οποίας γραμματέας ήταν ο Ηλίας Σιμόπουλος και μέλη, μαζί με τον Τίμο, ο Κώστας Βάρναλης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο Γιώργης Ζάρκος και ο Πέτρος Στυλίτης.

Οι κακουχίες και οι επανειλημμένες φυλακίσεις και εξορίες τον οδήγησαν σε πρόωρο θάνατο το 1941. Μεταθανάτια, το 1945, εκδίδεται, μάλλον με φροντίδα μελών της οικογένειας, ένα βιβλίο με ποιήματά του με τον τίτλο «Στίχοι». Η κριτική που παρουσιάζει ο Μ. Λαμπίρης στο Ριζοσπάστη (6/1/1946) δεν είναι θετική. «Υπάρχει ποιητική διάθεση χωρίς να ολοκληρώνεται σε ποίηση», γράφει. Ο δε Τίμος Βιτσώρης αναφέρεται απλά σαν «παλιός αγωνιστής».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ (ΜΙΜΗΣ) ΒΙΤΣΩΡΗΣ (1902-1945),

Δ_Βιτσώρης_αυτοπροσωπογραφία

Αυτοπροσωπογραφία

Αδελφός του Γιώργου. Αναδείχτηκε σαν ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους του μεσοπολέμου. Ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με τη ζωγραφική, ενώ καταπιάστηκε και με τη γλυπτική. Ακόμη, εργάστηκε ως σκιτσογράφος σε ελληνικές και γαλλικές εφημερίδες, ενώ δημοσίευσε άρθρα του και μελέτες. Την περίοδο 1920-1927 ταξίδεψε στην Ιταλία, τη Γερμανία και το Παρίσι και μετά εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1934 υπήρξε ένας από τους εκπροσώπους της Ελλάδας στη Μπιενάλε της Βενετίας. Πολιτικά στάθηκε αντίθετος με τα αδέρφια του. Είχε εθνικιστικές αντιλήψεις και συμμετείχε με έργα του στις φιέστες του δικτάτορα Μεταξά.

Παράλληλα όμως είχε έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Αρρώστησε για πρώτη φορά από μελαγχολία στα 17 του χρόνια και από τότε υπέφερε από σοβαρές κρίσεις. Η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε μετά το θάνατο του αδελφού του Τίμου το 1941 και της μητέρας του το 1943. Κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική κι εκεί αυτοκτόνησε στις 29 Ιανουαρίου 1945.

Άλλα αδέρφια: Έμμα, Μαίρη (σπούδασε στο εξωτερικό και ασχολήθηκε με το θέατρο), Θηρεσία (σπούδασε μουσική και πιάνο και έδωσε πολλές συναυλίες μέχρι το 1945).

ΝΙΤΣΑ (ΕΛΕΝΗ) ΒΙΤΣΩΡΗ (1902- 2002)

Σύζυγος του Γιώργου. Η Ελένη Λάσκαρη γεννήθηκε το 1902 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Σχολή Ωδείου Λότνερ (Ελληνικό Ωδείο). Στο θέατρο ξεκίνησε το 1924 με τον Θίασο Νέων μαζί με τον Γ. Βιτσώρη. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε η κόρη τους Λιάνα. Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1933 στην ταινία «Ο κακός δρόμος». Αρχές της δεκαετίας του 30 χώρισε από τον Βιτσώρη και παντρεύτηκε τον ηθοποιό Χρήστο Τσαγανέα.

ΛΙΑΝΑ ΒΙΤΣΩΡΗ (1924-1997)

Κόρη του Γιώργου και της Νίτσας. Ηθοποιός. Η επαγγελματική της δραστηριότητα άρχισε κυρίως στα χρόνια της Κατοχής. Έγινε μέλος του Σωματείου Ηθοποιών το 1943. Μετά την απελευθέρωση πήγε στον πατέρα της στο Παρίσι. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στην Σχολή του Σαρλ Ντυλλέν και έλαβε μέρος στην ταινία του Πιέρ Πρεβέρ «Ταξίδι έκπληξη» (1946). Ασχολήθηκε επίσης με την ποίηση και έγραψε ορισμένα θεατρικά έργα. Παντρεύτηκε το γνωστό κονφερανσιέ και επιθεωρησιογράφο Γιώργο Οικονομίδη.

Σημείωση

Κάθε τεκμηριωμένη πληροφορία που συμπληρώνει αυτές τις βιογραφικές σημειώσεις είναι ευπρόσδεκτη.

5 responses to “Ο «καταραμένος» Βιτσώρης (1889-1954)

  1. Η μάνα του Γ. Βιτσώρη δεν ήταν μοναχοκόρη. Ήταν αδελφη του πατέρα του γνωστού ηθοποιού Τίτου Βανδή όπως ο ίδιος ο Βανδής αναφέρει στη βιογραφία του. Υπάρχει μάλιστα και αναφορά για τον αδερφό του τον Τίμο,που ο ηθοποιός μας πληροφορεί πως εξαιτίας της παραμονής του στο ΚΚΕ τον αντιμετώπιζαν ως το μαύρο πρόβατο της οικογένειας (Τίτος Βανδής, κουβέντα με τους φίλους μου εκδ προσκήνιο)

    • Ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία! Άραγε είναι εύκολο να μου στείλετε τα σχετικα αποσπάσματα γιατί το βιβλίο είναι δυσεύρετο;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s