ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΟ ΣΗΚΟΥΝΑ

DSC00003sma

Κάθε έλληνας που θα επισκεφθεί το Παρίσι θεωρεί υποχρέωση να κάνει ένα τουλάχιστον πέρασμα από το Μουσείο του Λούβρου, να δει  την Αφροδίτη της Μήλου και τη Νίκη της Σαμοθράκης. Αν έχει χρόνο θα ρίξει και μια ματιά στα υπόλοιπα αρχαιοελληνικά εκθέματα.

Πέρα από αυτά θα τον απασχολήσουν  ο Πύργος του Άιφελ, η Αψίδα του Θριάμβου, τα μεγάλα μαγαζιά στα μεγάλα βουλεβάρτα (για τις κυρίες), η Ντίσνευλαντ (για τα παιδιά). Και μετά πίσω.

Σε αντίθεση με τη Βιέννη, που από τα μέσα του 18ου αιώνα  συγκέντρωσε εμπόρους από τη Μακεδονία, τη Θεσσαλία και τη Θράκη, και χάρις στον πλούτο που συσσώρευσαν άφησαν το στίγμα τους σε μια ολόκληρη γειτονιά, η παρουσία των ελλήνων στο Παρίσι ήταν αποσπασματική. Έτσι ποτέ δεν δημιουργήθηκε γειτονιά, εκτός από την περίπτωση της Μπελβίλ, που συγκέντρωσε όμως εργάτες και βιοτέχνες που δεν συνηθίζουν να χτίζουν μεγαλοπρεπή κτίρια που αντέχουν στο χρόνο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρώτος σύλλογος ελλήνων δημιουργήθηκε μόλις το 1923, όταν είχαμε τη πρώτη μαζική μετανάστευση ελλήνων μετά την προσφυγική πλημμυρίδα που προκάλεσε η ήττα του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία.

Τα ίχνη, όσα έχουν απομείνει,  της παρουσίας των Ελλήνων στις όχθες του Σηκουάνα και για την ακρίβεια στα όρια του Παρισιού,  αναζητά αυτό το μικρό οδοιπορικό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s