ΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΙΚΟ ΛΟΥΒΡΗ;

Ντοκιμαντέρ, 70′

Από το Μάη του 1968 στο Παρίσι ως τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης στην Αθήνα οι κινηματογραφικές ανησυχίες ενός προσώπου που ήταν γνωστός ως «Νίκος Λούβρης» και η ακατανόητη εμμονή του να κάνει ταινίες χωρίς χρήματα! Μια «αρχαιολογική» έρευνα σε κουτιά με παλιά φιλμ των 16 και 8 χιλιοστών που συνθέτουν μια «κουρελού» αναμνήσεων δεκαπέντε περίπου ταραγμένων χρόνων.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στο τέλος της ταινίας αποκαλύπτεται ποιός είναι ο «Νίκος Λούβρης». Επειδή όμως δεν πρόκειται για θρίλερ, μπορούμε να αποκαλύψουμε πως πρόκειται για μια αυτοβιογραφική ταινία.

Από το εισαγωγικό σπηκάζ της ταινίας:

Η μοίρα τόφερε να μιλήσω εγώ για τον κινηματογράφο του Νίκου Λούβρη.

Σε όσους απευθύνθηκα για να κάνω αυτό το ντοκιμαντέρ με απογοήτευσαν. Άλλοι δεν ήθελαν μιλήσουν μπροστά στην κάμερα, άλλοι ήταν πολύ επιφυλακτικοί.

Περίεργους φίλους είχε..

Αλλά είναι και η Λευκή με τον Σταύρο, που έφυγαν νωρίς.

Μετά, ήρθε κι αυτή η κωλοϊστορία με τη Μαρία και τα σκάτωσε όλα. Γι αυτό λέω πως το Παρίσι ήταν λάθος.

Κι εκεί που ήθελα να κάνω ένα σύγχρονο ντοκιμαντέρ με πολλές συνεντεύξεις, κατέληξα στο παραδοσιακό. Με ένα ατέλειωτο σπηκάζ που θα συνοδεύει υπόκωφα τις εικόνες και θα το διαβάζει ένας τύπος που δεν θα δούμε ποτέ.

Τόφερε η μοίρα λοιπόν, να μιλήσω μόνο εγώ για το Νίκο Λούβρη.

Και να συμπληρώσω τα κενά με τις δικές μου εικόνες. Γιατί κενά υπάρχουν και ταινίες χάθηκαν.

Με δική μου ευθύνη αποφάσισα  να ξεκινήσω την ταινία με αυτά τα πλάνα μιας  ανατολής. Μιας ανατολής που δεν είδε ποτέ. Αλλά μήπως και την περίμενε; Εγώ τον θυμάμαι να φεύγει.

Μια ζωή να φεύγει. Προς όλες τις κατευθύνσεις του ορίζοντα και του νου.

Να φεύγει, ελπίζοντας πως ο χρόνος θα σβήσει τα ίχνη που αναγκαστικά άφηνε. Γιατί κάθε άνθρωπος, όσο νάναι, και ο πιο ασήμαντος, ένα ίχνος το έχει.